16 Ocak 2011 Pazar

Tatar Çölü,Dino Buzzati

"İnsan hayatta her istediğini elde edemezdi ki ya,evet insan hayatta her istediğini elde edemezdi ki, öyle mi Simeoni?" (syf 231)

"Drogo,insanların her zaman birbirlerinden uzakta olduklarını fark etti, birisi acı çektiğinde,acısı sadece kendisine ait oluyor, hiç kimse o acıyı birazcık olsun dindiremiyordu" (syf,193)


Yıllarca içinde bir umutla yaşamak,o umut uğruna yaşamını beklemekle geçirmek.Sonunda tam da yaklamışken bitik düşmek,yitip gitmek.

Bir umut uğruna yaşamını harcamak,tüketmek,boşa geçirmek.

Giovanni Drago,heyecanla görev yeri olan Bastiani Kalesine doğru yola çıkmıştır.Kale ilk başta onda hayal kırıklığı yarattıysa da zamanla kaledeki diğer askerlerin umudunu içinde beslemeye başlamıştır.Zaman zaman içlerindeki umudun gerçekleşeceğini sanıp yanılsamaya düşen,ömürlerini bir umuda adamış askerlerin hikayesi.

Kalenin her gün aynı sırayı takip eden düzenli yaşamının karşısında, acı ve tatlı sürprizleri olan,mücadele ve zaman zaman acı,hüzün getiren gerçek bir yaşam. Ve gerçek hayat mücadelesinden kaçan bir asker.

Tavsiye ederim...

11 Ocak 2011 Salı

Arko nem gliserinli krem

Seviyorum bu kremi.Maalesef her markette bulunmuyor.Geçen gün 2 lisini buldum ve hemen attım çantama. Çok işe yarıyor mu ? Eh biraz yumuşatıyor elleri ama ferah,temiz bir kokusu var. Bu kokuda müptelası olmama yetiyor... Tavsiye ederim.

5 Ocak 2011 Çarşamba

Ey kader !

Geçmişi tırmalamamın bir anlamı yok çok iyi biliyorum. Hele ki bana getirisi olmayacak,sadece belki bir ihtimal egomu tatmin edecek ama sonrasında belki de kurtulmak için çok uğraştığım aynı sıkıntıları yaşamamı sağlayacak şeyi yapmayacağım. Kaderin bu oyununa gelmeyeceğim :) Evet yapıp edip pası kadere atmak en kolayı :)

Ama söyle sevgili kader,neden yakıp yıkıp giden dört ayak üstüne düşüyor. İlahi adalete güvenim tam ya da zaman zaman tam diyelim. Elbet mutsuz eden mutsuz olur ama belki ömür yetmez görmeye. Ama ben görmeyi şiddetle istiyorum,o pişmanlığı yalvarışı görmek istiyorum.Görmezsem gözüm açık gidecek ey kader !

3 Ocak 2011 Pazartesi

Frida ve Diego

Yılbaşını, kalabalık bir grupla arkadaş evinde geçirdim.Kalabalıktan,gürültüden,her kafadan çıkan bir sesten hazetmeyen ruhum nedense bu sefer pek keyifliydi.Kİmse bana dokunmadı bende kimseye...Güzel bir yılbaşı geçirdik.
Cumartesi bir önceki günün uykusuzluğunu giderdikten sonra Pazar yollara düştüm yine.İstiklal yollarındaydım. Frida ve Diego'nun yollarındaydım. Frida'yı izlemiştim ama her zamanki gibi pek birşey hatırlamıyordum.Ama öncesinde hayat hikayesini okuyup,geçmişteki bilgilerimi tazeledim.
Yola koyulduk,Odakule'den geçip hemen sola döndük ve sanat kuyruğuyla karşılaştık.Meğerse pek bir meraklısı varmış bu serginin.Çok sevindik,kuyruğa girip 10 tl mizi verip sergiye giriş yaptık.Hedefimize doğru yol alıp,başladık tabloları görmeye.Ama dışardaki kuyruk içerde de devam ediyordu.Yine kuyruğa girip yavaş yavaş gezmeye başladık.Baktık böyle olmayacak,kuyruktan ayrılıp zamanı biraz kısalttık sağdan soldan bakarak tabloları görmeyi başardık. Serginin sonunda Frida ve Diego'yu anlatan tanıtım filmi var.Kalabalık olduğu için bunu izleyemedik.Tablo ve fotoğraflardan Frida'nın ne kadar acılı,hüzünlü bir yaşamı olduğu anlaşılıyor.Yüzündeki hüzünle doğmuş gibi.Resmine bakıp o acıyı hissedebiliyorsunuz.

En dikkat çekici,acılı resimleri bana göre bunlar...





30 Aralık 2010 Perşembe

Bir yıl daha bitiyor...

Senenin son günlerinde hep bu şiiri gönderirim arkadaşlarıma,sevdiklerime. Çok seviyorum...


- I -

Bir yıl daha bitiyor.
İşte bu kadar duru, bu kadar yalın
Bu kadar el değmemiş
Sıradan bir gerçeği daha
Kolları bağlı hayatımızın.
Bu şiire nasıl dahil edilebilir bir yılın son günleri?
Her sonda, her başlangıçta ve her defasında
Alır gibi başkasını karşımıza,
Perdeler çekip, ışıklar söndürüp
Oturup yatağın içinde bir başımıza,
Sorgulamak kendimizi..
Öğrenmek ikimizin anadilini, ikinci belleğimizi,
Öğrenmek kendimizle hesaplaşmanın buzul ilişkilerini.
Bu aynanın dehlizlerinde gezinirken görürüz
Karanlık günlerimizin kenar süslerini..



Biterken yılın son günleri,
Biliyoruz takvimler belirlemez değişimin mevsimlerini,
Gençlik ikindilerini.
Kargınmış bir çocuktuk büyüdüğümüzden beri.

- II -

Bir yıl daha bitiyor
Düşlerim, tasalarım, yarım kalmış onca şey..
Her yıl biraz daha kısalıyor bir öncekinden.
Bana mı öyle geliyor
Yoksa daha mı hızlı ilerliyor zaman
İnsan yaşlanırken?


- III -
Kırdım mı, incittim mi birilerini?
Kimleri kazandım, yitirdiklerim kimler?
Kendimi yeniledim mi yazdıklarımda?
Yeniden düşünmeliyim,
Dostluklarımı, ilişkilerimi..
Dağınık yatağım, mutsuz yatağım
Çoğalttım mı eksiklerimi?
Gözlerim çocukluk fotoğraflarında mı kaldı?
Yitirdim mi yoksa masumiyetimi?
Borçlarımı ödedim mi?
Doğru seçtim mi soruların fiillerini?
Tırnaklarım kesilmiş, dişlerim fırçalanmış, saçlarım taranmış,
Giysilerim ütülü, odam düzenli mi?
Ödünç aldığım kitapları geri verdim mi?
Geri verdim mi aldıklarımı:
Aşkları, dostlukları, sevgileri, güvenleri, bağları?
Kitaplara, sayfalara, satırlara borcumu ödedim mi?
Yokladım mı duygularımı?

Hala sevebiliyor muyum insanları?

Ovmalı gümüşleri, bakırlarımı; cila geçmeli ahşaplarıma,
Ovmalı umutları..
Saklı tutmalı gelecek inancını, yarınları eksik etmemeli ağzımızdan,
Hançer kıvamındaki o karamizah tadını.
Şimdi oturup uzun bir hasretlik mektubu yazmalıyım Yavuz'a,
Sonra köşe başından bir demet çiçek alıp öyle başlamalıyım
Akşama,
Yeni bir yıla..
Ama nedense herşeyin tadı dağılıyor ağzımda.
Bir sap çiçek mi taşısam yoksa ağzımın kıyısında,
Aydınlık rengi vursun diye gözlerimdeki buluta ..


- IV -
Ey uzak akrabalarım, üvey aşklarım,
Mevsim sonu dostlarım, işporta malı ayrılıklar,
Arkadaş ölümleri, dost hançerleri, talan ettiğimiz zulalar,
Gece telefonları, ıssız konuşmalar,
Mağrur incelikler, vurgun yemiş ilişkiler,
Bırakılmış mektuplar
Ve yurdumun her karış toprağında tefrika edilen karanlık!
Ey hayatıma girenler ve çıkanlar,
Uçurum duygusuyla yaşadığımız hayat ey!



O kadar çok anlattım ki
Kendime kaldım anlatmaktan..
Bunaldım kendisiyle boğuşmasını
Başkalarında çözmeye çalışan insanlardan.
Usandım sözcük oynamalarından, tılsımlı sıfatlardan,
Ofset duyarlılıklardan..
Kaç zamandır bir ermiş dinginliği havalandırıyor
dizelerime açılan pencereleri.
Durup bakıyorum akşam sularında zaman kavramlarına,
Zamanı düşünüyorum; koyuluyorum.
Anlamını yitiriyor "şimdiki zaman"ın boşyüceliği,
Tarihin unutkan sayfalarındaki mürekkep lekeleri.
İşimin başına dönüyorum, içimde ıssız bir gönül erinci..


Kaç zamandır duru, yalın, çalışkan, iyi insanlar özlüyorum,

"İçtenliğin" ya da "dünya görüşünün" kirletmediği.
Kendime bir yeni yıl kartı yazarak bunları diliyorum..


- V -

Sabahları açık penceremin soluduğu kent,
Nabzında yüzyılın dağınık sancısı,
Dumanı üzerinde tüten yıkıntılar..
Hangi anlamı kuşanabilir şimdi yeni bir yıl,
Umutsuzluk sözlüğünden karşılıklar aranırken hayata?
Hangi söküğünü dikebilir bu yaralı kuşak,
Hangi yüreğe öğretilebilir unutmak?

Aranıp duruyorum adresini yitirdiğim insanları
Vitrin camlarına yansıyan yüzlerde.
Bilmiyorum kalmış mıdır adresini yüzlerinde taşıyan insanlar?
Hala bir umut var mıdır,
Çıkmaz bir sokağa benzeyen bu avare avunması vitrinlerde ?



Murathan Mungan

27 Aralık 2010 Pazartesi

ARKADAŞIM BADEM AĞACI




ARKADAŞIM BADEM AĞACI

Sen ağaçların aptalı
Ben insanların
Seni kandırır havalar
Beni sevdalar

Bir ılıman hava esmeye görsün
Düşünmeden gelecek karakış..
Acarsın çiçeklerini ..
Bense hayra yorarım gördüğüm düşü...

Bir güler yüz bir tatlı söz..
Açarım yüreğimi hemen
Yemişe durmadan çarpar seni karayel
Beni karasevda

Hem de bilerek kandırıldığımızı
Kaçıncı kez bağlanmışız bir olmaza
Koş desinler bize şaşkın
Sonu gelmese de hiç bir aşkın
Açalım yine de çiçeklerimizi

Senden yanayım arkadaşım
Havanı bulunca aç çiçeklerini
Nasıl açıyorsam yüreğimi
Belki bu kez kış olmaz
Bakarsın sevdan düş olmaz
Nasıl vermişsem kendimi son sevdama
Vur kendini sen de bu güzel havaya


AZİZ NESİN

Gölgede Muhabbet

Dün akşam tesadüfen Habertürk'te yayınlanan Gölgede Muhabbet programına rastladım.Ne zamandır yayınlanıyor hiç bilmiyorum ama bundan sonra takipçisi olacağım. Gayet keyifli,eğleceli bir program. Pazar akşamının sıkıcılığından kurtulmak için izlemeniz tavsiye edilir.

Dünkü konuklardan biri Oya Başar'dı. Programın başında Ali Poyrazoğlu onunla ilgili çok komik bir anısını anlattı,gülmekten yere yapıştım desem hiç abartmamış olurum. Programda kitap tanıtımı da yaptı Poyrazoğlu.. Bu sırada Oya Başar "Okuyacak güzel bir kitabınız varsa Dünya'nın hiçbir yerinde yalnız değilsinizdir" dedi. Nasıl laf ama enfes bir cümle bence...

Güzel programlara ve güzel insanlara kadeh kaldıralım dostlar...