film etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
film etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
20 Ocak 2014 Pazartesi
La Tete En Friche
Bu hafta sonu o güzel güneşli İstanbul günlerinde kendimi bile isteye güle oynaya eve kapadım. 5 film izledim, hem de 5 güzel film o derece şanslıyım. İlk üçü bir önceki gönderimdekilerdi. Ne tesadüf ki ilk gün hep aşkla ilgili filmler izledim, ikinci günde dostlukla ilgili. Planlanmış bir şey değildi ama çokta güzel oldu.
Pazar gününün filmleri La Tete En Friche ve Fried Green Tomatoes at the Whistle Stop Cafe. Kızarmış yeşil domatesleri 2.izleyişim oldu.Genelde 2.defa izlemem ama unuttuğum için tekrar izlemek istedim. Güzel bir dostluk hatta aşk hikayesi.
La Tete En Friche'te bir dostluk hikayesi. Hatta yine büyük tesadüfle diğer film gibi yaşlı bir insanla kurulan dostluk hikayesi. Ve ben en çok içinde insan barındıran filmleri seviyorum bir kere daha anladım. Fantastik, canavarlı, büyücülü filmler, romanlar hiç ilgimi çekmiyor.
Aşk ile şefkat arasında eşine az rastlanır bir cevher.
Gidecek başka bir yeri yoktu.
Kendisine bir çiçeğin adı verilmişti ve kelimelerin arasında yaşıyordu.
İnsana saç baş yoldurtan sıfatlar...
Bazısı insanın zorla giren, ot gibi büyüyen filler vardır.
O ise nazikçe zihnimden yüreğime girdi.
Aşk hikayelerinde yalnızca aşk yoktur.
Bazılanrında tek bir seni seviyorum bile bulunmaz.
Yine de birbirimizi seviyoruz.
Bana yaşamından birşeyler daha kat.
9 Nisan 2012 Pazartesi
Şahane Misafir
Sıkıcı,kapalı,yağmurlu hem de Pazartesi olan bir akşamda yapılabilecek en keyifli şeylerden biri de güzel bir arkadaşla güzel bir film izlemektir fikrinden hareketle kendimizi Şahane Misafir'e attık.İyiki de atmışız, film bittiğinde suratımızda güzel bir tebessüm vardı.
" Elleri soğuk olanın kalbi sıcak olur."
Dört mevsim elleri soğuk olan benim gayet hoşuma giden bir laf oldu. Ve filmi daha çok sevmeme neden oldu.Film İtalyanca'nın coşkusu ve hareketliliğiyle keyifli birkaç saat yaşatıyor izleyiciye.Oyuncular da gayet iyi,özellikle başrol oyuncu Elio Germano... Aman efendim o ne şirin şey diyorum :) Hele ki filmin sonunda o güzel Sezen Aksu şarkısıyla başbaşa kaldığındaki anlar...
Filmde Cem Yılmaz'ın oynaması, filme daha kolay erişebilmemizi (daha çok sinemada oynatılıyor) ve filmin daha fazla gişe yapmasını sağlar sadece. Evet kendinden beklenilen üzere komik laflar etmiş,yüzümüzü zaman zaman güldürmüştür. O kadar...
İzlediğim ilk Ferzan Özpetek filmi oldu.Aman da ne güzel Sezen Aksu şarkıları kullanmış diye düşünürken arkadaşım diğer filmlerinde de kullandığını söyledi. Diğer filmlerinde de var mı bilmiyorum ama olduğunu düşünüyorum eşcinselliğe bir göndermede vardı. Siz bana ib.e demeden ben diyeyim diye düşünüp oyuncunun ağzından ettirmiş bu lafı. Kendimle barışığım mesajı olsa gerek.
İtalyanca'nın coşkusu,dansları,müzikleri,oyuncularıyla gayet keyifli bir film.Tavsiye edilir efenimmm.
13 Mart 2012 Salı
Anayurt Oteli, Yusuf Atılgan
Etkileyici,şaşırtıcı zaman zaman rahatsız edici bir kitap,bir anlatım. Yusuf Atılgan daha çok Aylak Adam kitabıyla tanınıyor. En kısa zamanda onuda okuyacağım. Kitap Meb tavsiyeli kitaplar arasında iken sonradan tavsiyeden vazgeçilmiş. Aslında vazgeçilmesi iyi olmuş zira Zebercet'in cinsel hayatı ergenlerin kitabı farklı algılamasına yol açabilir.
Kahramanımızın adı Zebercet. Ürkütücü,korku filmlerinden fırlamış bir isim gibi dursada anlamı yarı değerli yeşil bir taş demekmiş. Kitabın filmide çekilmiş ama ses kalitesi çok kötü olduğu için net üzerinden izleyemedim, tv'de rastlamak ümidiyle. Yazarın anlatımı ilk başta farklı geliyor,bilinç akışı yöntemi kullanılmış. (Karakterin düşünme eylemini olduğu gibi aktarma) Nerede düşünüyor,nerede konuşuyor ilk sayfalarda pek anlaşılmıyor fakat birkaç sayfa sonra anlatıma ayak uyduruyorsunuz. Yazar,bir gün Manisa'da bir otelde kalırken lobi görevlisi Zebercet ve oğlunu görür. Böyle bir adamın hayatı,dünyası nasıldır diye düşünür ve yazmaya karar verir.
Zebercet,sorunlu, insanlarla ilişki kuramayan veya kurmak istemeyen biridir. Bir gün otele elinde bavuluyla bir kadın gelir ve gider. Sonrasında onu bekler bekler ve çoktandır kendine bir son düşündüğü ama bulamadığı sebebi bulduğu için belki de o güne kadar ertelediği gün gelir çatar.
Kitap ilk başta sorunlu bir insanın yaşadıkları gibi gelse de hakkındaki yorumları okuyunca aslında hiçbir şey anlamadığımı farkettim. Bu tür kitapları anlamak için sıkı bir edebiyat birikimi gerekiyor anlaşılan. Bir yoruma göre; Otelin giriş katı Zebercet'in egosu, 2.kat süper egosu, 1 nolu oda ego ve süper egonun çatışması,3.kat ve tavan arası id. Kaynak
Alakasız bir tavsiye, ekşisözlükradyo
Kahramanımızın adı Zebercet. Ürkütücü,korku filmlerinden fırlamış bir isim gibi dursada anlamı yarı değerli yeşil bir taş demekmiş. Kitabın filmide çekilmiş ama ses kalitesi çok kötü olduğu için net üzerinden izleyemedim, tv'de rastlamak ümidiyle. Yazarın anlatımı ilk başta farklı geliyor,bilinç akışı yöntemi kullanılmış. (Karakterin düşünme eylemini olduğu gibi aktarma) Nerede düşünüyor,nerede konuşuyor ilk sayfalarda pek anlaşılmıyor fakat birkaç sayfa sonra anlatıma ayak uyduruyorsunuz. Yazar,bir gün Manisa'da bir otelde kalırken lobi görevlisi Zebercet ve oğlunu görür. Böyle bir adamın hayatı,dünyası nasıldır diye düşünür ve yazmaya karar verir.
Zebercet,sorunlu, insanlarla ilişki kuramayan veya kurmak istemeyen biridir. Bir gün otele elinde bavuluyla bir kadın gelir ve gider. Sonrasında onu bekler bekler ve çoktandır kendine bir son düşündüğü ama bulamadığı sebebi bulduğu için belki de o güne kadar ertelediği gün gelir çatar.
Kitap ilk başta sorunlu bir insanın yaşadıkları gibi gelse de hakkındaki yorumları okuyunca aslında hiçbir şey anlamadığımı farkettim. Bu tür kitapları anlamak için sıkı bir edebiyat birikimi gerekiyor anlaşılan. Bir yoruma göre; Otelin giriş katı Zebercet'in egosu, 2.kat süper egosu, 1 nolu oda ego ve süper egonun çatışması,3.kat ve tavan arası id. Kaynak
Alakasız bir tavsiye, ekşisözlükradyo
18 Şubat 2012 Cumartesi
Aşk Filmlerinin Unutulmaz Yönetmeni
1990 yapımı Yavuz Turgul yönetmenliğinde Şener Şen başrolünde güzel bir film. Bir kaybeden hikayesi...
Haşmet,uğruna adını değiştirdiği oyunculukta yeteneksiz çıkınca yola yönetmenlikle devam eder. Şarkıcı filmleri çeken Haşmet, daha ciddi bir film çekmek ister.Kapı kapı dolaştıktan sonra sonunda filmi çekecek birini bulur.Tam da bu noktada talihsizlikler başlar.
İstediği uğrunda bütün engelleri aşmaya çalışan,aştıkça da önüne engeller çıkan bir adamın adeta kaderle mücadelesinin trajikomik bir biçimde anlatımı...
Haşmet,uğruna adını değiştirdiği oyunculukta yeteneksiz çıkınca yola yönetmenlikle devam eder. Şarkıcı filmleri çeken Haşmet, daha ciddi bir film çekmek ister.Kapı kapı dolaştıktan sonra sonunda filmi çekecek birini bulur.Tam da bu noktada talihsizlikler başlar.
İstediği uğrunda bütün engelleri aşmaya çalışan,aştıkça da önüne engeller çıkan bir adamın adeta kaderle mücadelesinin trajikomik bir biçimde anlatımı...
7 Şubat 2011 Pazartesi
Aşk tesadüfleri sever
Aşk tesadüfleri sever
Kader ayrılıkları
Yıllar geçmeyi sever
İnsan aramayı
Güller açmayı sever
Zaman soldurmayı
Eller birleşmeyi sever
Yollar ayrılmayı
Filmde bu satırları duyduğumda çok şaşırdım,arkadaşımın kulağına ama bu bir şiir dedim.
Evet Murathan Mungan'ın insanın kalbine yumru oturtan bir şiiriydi. Ve filmdeki başka bir güzellikte Eylül akşamıydı. Elbette Mehmet Günsür'un sesinden dinlemek ayrı bir hazdı. Tüm sevimliliği ve yakışıklılığıyla :)
İnsanı tatlı hayallere teşvik eden bir film.(Belçim Bilgin'e rağmen) Hiç bitmese,hatta keşke böyle bitmeseydi dediğim bir filmdi. İzleyen her kadın böyle bir tesadüf ve böyle bir adam hayal etmiştir mutlaka. Aşkın yanı sıra genç bir adamın çocukluktan başlayan yaşam mücadelesi de anlatılmış.Yaşama kafa tutan ama sonunda kadere boyun eğmek zorunda kalan bir adamın hikayesi.
Film hakkındaki görüşleri daha okumadım,mutlaka yabancı bir filme benzetenler olacaktır,hatta izlediğim filmler çok aklımda kalmasa da sonu bende de daha önce izlemişim hissi yarattı. Bu durumu da o güzel şarkıyla cevaplayabilirim. Olamaz mı olabilir :)
Filmdeki tüm müzikler çok güzeldi, Eylül akşamından sonra en sevdiğim Demir Demirkan Zaferlerim oldu.Bu güzel şarkı çok güzel bir bölüme denk düşürülmüş.
1. Aşk Tesadüfleri Sever – Müslüm Gürses
2. Hoşçakal Müzik – Şebnem Ferah
3. Eylül Akşamı – Mehmet Günsür
4. Zaferlerim – Demir Demirkan
5. Yine Yazı Bekleriz (Akustik) – TNK
6. Nefes Bile Almadan – Redd
7. Değirmenler – Teoman
8. Ankara Rüzgarı – Ozan Ünlü
9. Kafes – Mert Çetinkaya
10. Aşkı Bulacaksın – Tanju Okan
"Ankara'lı için İstanbul başkasının çocuğu gibidir,gülünce seversin,ağlayınca bırakıp kaçmak istersin"
Kader ayrılıkları
Yıllar geçmeyi sever
İnsan aramayı
Güller açmayı sever
Zaman soldurmayı
Eller birleşmeyi sever
Yollar ayrılmayı
Filmde bu satırları duyduğumda çok şaşırdım,arkadaşımın kulağına ama bu bir şiir dedim.
Evet Murathan Mungan'ın insanın kalbine yumru oturtan bir şiiriydi. Ve filmdeki başka bir güzellikte Eylül akşamıydı. Elbette Mehmet Günsür'un sesinden dinlemek ayrı bir hazdı. Tüm sevimliliği ve yakışıklılığıyla :)
İnsanı tatlı hayallere teşvik eden bir film.(Belçim Bilgin'e rağmen) Hiç bitmese,hatta keşke böyle bitmeseydi dediğim bir filmdi. İzleyen her kadın böyle bir tesadüf ve böyle bir adam hayal etmiştir mutlaka. Aşkın yanı sıra genç bir adamın çocukluktan başlayan yaşam mücadelesi de anlatılmış.Yaşama kafa tutan ama sonunda kadere boyun eğmek zorunda kalan bir adamın hikayesi.
Film hakkındaki görüşleri daha okumadım,mutlaka yabancı bir filme benzetenler olacaktır,hatta izlediğim filmler çok aklımda kalmasa da sonu bende de daha önce izlemişim hissi yarattı. Bu durumu da o güzel şarkıyla cevaplayabilirim. Olamaz mı olabilir :)
Filmdeki tüm müzikler çok güzeldi, Eylül akşamından sonra en sevdiğim Demir Demirkan Zaferlerim oldu.Bu güzel şarkı çok güzel bir bölüme denk düşürülmüş.
1. Aşk Tesadüfleri Sever – Müslüm Gürses
2. Hoşçakal Müzik – Şebnem Ferah
3. Eylül Akşamı – Mehmet Günsür
4. Zaferlerim – Demir Demirkan
5. Yine Yazı Bekleriz (Akustik) – TNK
6. Nefes Bile Almadan – Redd
7. Değirmenler – Teoman
8. Ankara Rüzgarı – Ozan Ünlü
9. Kafes – Mert Çetinkaya
10. Aşkı Bulacaksın – Tanju Okan
"Ankara'lı için İstanbul başkasının çocuğu gibidir,gülünce seversin,ağlayınca bırakıp kaçmak istersin"
23 Kasım 2010 Salı
Prensesin uykusu
Redd sadece şarkısıyla varolsaymış herşey daha güzel olurmuş :) Filme gitmeden önce yorumları okurken bir yorumda "Redd'in klibi gibi olmuş" diyordu.Gerçektende öyle olmuş.Ama bu sebepten filmin hakkını yiyemem kul hakkına girer sonra.Film Redd'in dışında keyifli,güzel ve zaman zaman eğlenceli.
Mutlu sonla biten,iyilerin kazandığı bir film.İnsanın keyfini yerine getiriyor,iyinin de kazanabileceğine dair inancını arttırıyor.Filmde animasyonlar kullanılmış ve gerçekten renk katmış.Zaman zaman çizgi film izliyormuş gibi oluyor insan ve anlıyor ki yaşı kaç olursa olsun çizgi filmler tadından yenmez şeyler.
Biraz iyilik yap iyilik bul filminden esinlenilmiş dikkatli gözlerimden kaçmadı :) Bütün oyuncular gayet başarılıydı.Genco Erkal ve Alican Yücesoy'ın eğlenceli bölümleri var,hem hüzünlenip hem gülüyorsunuz.
28 Mart 2010 Pazar
Başka Dilde Aşk
Kadını sevgilisi aldatmıştır ama hala peşinde dolaşmaktadır.Bir arkadaş toplantısında biriyle tanışır gibi olur.Adam sağırdır,konuşamıyordur.Ve kadın tam aradığım erkek der adamın boynuna atlar.
Hepimizin aklından zaman zaman böyle şeyler geçmez mi?Konuşmayan çıtı çıkmayan bir sevgili,bir eş.Adı her ne ise.İletişim sadece konuşmaktan mı geçer,hani hep uzmanlar der ya mutlaka konuşun,konuşmak çözüm müdür gerçekten.Bu filmde sesler olmadan iletişim olacağıda anlatılıyor,sesler olmadan kavgada olabileceği.Zaman zaman anlaşamamanın sadece konuşmaktan geçmediği gösteriliyor.Karşımızdaki konuşamasın,duyamasın veya göremesin aşk yine de yaşanıyor,kavga yine de ediliyor.
Hepimizin aklından zaman zaman böyle şeyler geçmez mi?Konuşmayan çıtı çıkmayan bir sevgili,bir eş.Adı her ne ise.İletişim sadece konuşmaktan mı geçer,hani hep uzmanlar der ya mutlaka konuşun,konuşmak çözüm müdür gerçekten.Bu filmde sesler olmadan iletişim olacağıda anlatılıyor,sesler olmadan kavgada olabileceği.Zaman zaman anlaşamamanın sadece konuşmaktan geçmediği gösteriliyor.Karşımızdaki konuşamasın,duyamasın veya göremesin aşk yine de yaşanıyor,kavga yine de ediliyor.Tavsiye ediyorum,keyifli bir film.Hep aşk olmasın deyip sosyal bir karede çıkarmışlar karşımıza.Çağrı merkezinde çalışanların dramını da izliyoruz.Hani zaman zaman fütursuzca bağırdığımız insanlar.Aslında ne kadar stresli bir iş yaptıklarını biraz olsun anlıyoruz.Ve tabii ki onları sömüren sistemin piyonu veya piyonlarını da hiç şaşmayarak mutlaka iş yaşamımızda birine benzeterek izliyoruz.
22 Mart 2010 Pazartesi
Merhaba
Blogspot uzantılı adreslere bir süredir giremiyordum.Takip ettiğim blogları okuyamayınca baya eksikliğini hissettim.Tabii kendi bloguma yazamayıncada aynı eksikliği hissettim.İnsanın hiç tanımadığı tanıyamayacağı insanların duygularını,hayata bakışını,yaptıklarını okuması çok eğlenceli.Kiminden birçok şey öğreniyorum,ufkum genişliyor.
Bu boşlukta bana verilen hayatı ve rolü en iyi haliyle yaşamaya çalıştım.Depresyonu en arkalarda bırakarak yoluma devam etmeye çalıştım.İnsana en iyi gelen şey birşeylerle uğraşmak.Hep uğraşım olmuştur,ingilizce kursu,spor,kitap dergi okumak gibi.Bu seferde yeteneksizliğime aldırış etmeden takı kursuna başladım.İsmeğin çok güzel kursları var.Ekimde başlıyor ve okullar kapanana kadar devam ediyor.İlk başlarda birkaç şey öğrenir sonra bırakırım diye düşünüyordum ama Ekimden beri her pazar sabahı erkenden kalkıp kursa gidiyorum.Hiçbir dersi kaçırmak istemiyorum.Çok yetenekli değilim ama yinede birşeyler yapabiliyorum.Sabah 9'dan akşam 4'e kadar vakit nasıl geçiyor anlamıyorum bile.Ve en güzeli hayatın sıkıntılarından,buhranından bir süre uzaklaşıyorum.Birşeyler yapıp taktıkça mutlu oluyorum.
Yazımın anafikrini veriyorum;Depresyona,sıkıntıya en iyi gelen şey köşene çekilip oturmak değil inadına hayata karışmak.
Gülmekten daha güzel ne olabilir ki diye düşünüp Eyvah Eyvah'ı izledim.Gerçekten çok komikti.Tabiiki her komik Türk filminde olduğu gibi argo,küfür vardı ama Recep İvedik fiyaskosu gibi değildi,dozundaydı herşey.Ata Demirer'i çok severim,tiplemeleri çok eğlencelidir.Bu filmdede tiplemesini en iyi şekilde yapmış,Demet Akbağ zaten tartışılmaz bir isim.Sadece gülmek,çok gülmek istiyorsanız gidin bu filme
Bu boşlukta bana verilen hayatı ve rolü en iyi haliyle yaşamaya çalıştım.Depresyonu en arkalarda bırakarak yoluma devam etmeye çalıştım.İnsana en iyi gelen şey birşeylerle uğraşmak.Hep uğraşım olmuştur,ingilizce kursu,spor,kitap dergi okumak gibi.Bu seferde yeteneksizliğime aldırış etmeden takı kursuna başladım.İsmeğin çok güzel kursları var.Ekimde başlıyor ve okullar kapanana kadar devam ediyor.İlk başlarda birkaç şey öğrenir sonra bırakırım diye düşünüyordum ama Ekimden beri her pazar sabahı erkenden kalkıp kursa gidiyorum.Hiçbir dersi kaçırmak istemiyorum.Çok yetenekli değilim ama yinede birşeyler yapabiliyorum.Sabah 9'dan akşam 4'e kadar vakit nasıl geçiyor anlamıyorum bile.Ve en güzeli hayatın sıkıntılarından,buhranından bir süre uzaklaşıyorum.Birşeyler yapıp taktıkça mutlu oluyorum.
Yazımın anafikrini veriyorum;Depresyona,sıkıntıya en iyi gelen şey köşene çekilip oturmak değil inadına hayata karışmak.
Gülmekten daha güzel ne olabilir ki diye düşünüp Eyvah Eyvah'ı izledim.Gerçekten çok komikti.Tabiiki her komik Türk filminde olduğu gibi argo,küfür vardı ama Recep İvedik fiyaskosu gibi değildi,dozundaydı herşey.Ata Demirer'i çok severim,tiplemeleri çok eğlencelidir.Bu filmdede tiplemesini en iyi şekilde yapmış,Demet Akbağ zaten tartışılmaz bir isim.Sadece gülmek,çok gülmek istiyorsanız gidin bu filme Unutmadan bir de Özge BoraK Şakrak var ki bakmaya doyulmaz bir kadın.Ne kadar güzel gülen bir kadın.Bunun farkında olmalı ki sürekli gülümsüyor.Ama kesin bir kusuru vardır :) Böyle düşünmezsem aynalara küserim :)
Bu aralar kendimi sanatsal faaliyetlere adamış durumdayım.Bir de tiyatro oyununa gittim.Töre,devlet tiyatrolarının bir oyunu.İsminden de anlaşılacağı üzere bir töre hikayesi.Oyun zaman zaman güldürsede acı herzaman baki oluyor.
28 Aralık 2009 Pazartesi
Beşir'le Vals
Birkaç defa televizyonda gördüğüm izlemek istediğim halde izlemediğim bir filmdi ve dün izledim.Aslında çizgi film olarak hazırlanan bir belgesel.Bir katliamın çizgi film olarak gösterilmesi ilk başta pek etkileyici gözükmüyor ama izleyince gerçekliğinden birşey kaybetmediğini hatta daha etkileyici olduğunu anlıyorsunuz.
Belgeseli, İsrailli bir asker olan Ari Folman yazıp yönetmiş.Filmin sonunda katliamdan gerçek görüntüler verilerek izleyiciye bunların gerçek olduğu en açık haliyle gösterilmiş.Çocuk cesetlerini görünce tüyleriniz diken diken oluyor.Kadınların feryatları,ağlamalar hepsi gerçek.
1982'de I.Lübnan işgali sırasında İsrail'in desteklediği Hıristiyan "Falanjist" militanları, liderleri Beşir Cemayel'in suikastının intikamı için Sabra ve Şatilla Filistin mülteci kamplarında, Ariel Şaron’unun sorumlusu olduğu ve “Beyrut Kasabı” olarak adlandırılmasına neden olan ve tarihe kanlı harflerle yazılan bir katliam gerçekleştirirler. Bu katliama 19 yaşındayken tanık olmuş İsrailli ünlü yönetmen Ari Folman, başrole kendisini oturttuğu filmde, katliamın üzerinden 20 yıl geçtikten sonra Yahudi bir askerin kendi içerisinde yaşadığı suçluluk duygusunu ve psikolojik ayrıştırmasını politik –eleştiri yaparak tarafsız bir şekilde ortaya koymuştur
Yönetmen Ari Folman 1982 de Lübnan’ın işgaline katılmış İsrail’li bir askerdir. Bir gece barda bir arkadaşıyla oturmuş sohbet etmektedir. Arkadaşı, Ari’ye durmadan gördüğü bir kâbustan bahseder. Kâbusunda 26 tane vahşi köpekten kaçıyordur. Bu kâbusun, iki adamın da Lübnan Savaşı’nda yaşadıklarıyla ilgisi olduğu kanısına varırlar. Ari, üzerinden 20 yıl gibi bir süre geçen hayatının o dönemiyle ilgili pek bir şey hatırlamadığını fark edip şaşırır. Bu ilginç durum karşısında ne yapacağını bilemeyen Ari, psikiyatrist arkadaşının tavsiyesiyle o günlerde tam olarak neler yaşadığını ve kendisinin neler yaptığını hatırlamak için onunla birlikte bu savaşa katılıp askerlik yapan diğer arkadaşlarıyla konuşması gerektiğine karar verir. Dünyanın dört bir yanından dostlarını ve asker arkadaşlarını bulup savaşta yaşananlar hakkında konuşur. O dönemle ve kendisi ile ilgili gerçeği ortaya çıkarması gerektiğine inanan Ari bu gizemi deştikçe, hafızası gerçeküstü resimlerle uyanmaya başlar.
Belgeseli, İsrailli bir asker olan Ari Folman yazıp yönetmiş.Filmin sonunda katliamdan gerçek görüntüler verilerek izleyiciye bunların gerçek olduğu en açık haliyle gösterilmiş.Çocuk cesetlerini görünce tüyleriniz diken diken oluyor.Kadınların feryatları,ağlamalar hepsi gerçek.
1982'de I.Lübnan işgali sırasında İsrail'in desteklediği Hıristiyan "Falanjist" militanları, liderleri Beşir Cemayel'in suikastının intikamı için Sabra ve Şatilla Filistin mülteci kamplarında, Ariel Şaron’unun sorumlusu olduğu ve “Beyrut Kasabı” olarak adlandırılmasına neden olan ve tarihe kanlı harflerle yazılan bir katliam gerçekleştirirler. Bu katliama 19 yaşındayken tanık olmuş İsrailli ünlü yönetmen Ari Folman, başrole kendisini oturttuğu filmde, katliamın üzerinden 20 yıl geçtikten sonra Yahudi bir askerin kendi içerisinde yaşadığı suçluluk duygusunu ve psikolojik ayrıştırmasını politik –eleştiri yaparak tarafsız bir şekilde ortaya koymuştur
Yönetmen Ari Folman 1982 de Lübnan’ın işgaline katılmış İsrail’li bir askerdir. Bir gece barda bir arkadaşıyla oturmuş sohbet etmektedir. Arkadaşı, Ari’ye durmadan gördüğü bir kâbustan bahseder. Kâbusunda 26 tane vahşi köpekten kaçıyordur. Bu kâbusun, iki adamın da Lübnan Savaşı’nda yaşadıklarıyla ilgisi olduğu kanısına varırlar. Ari, üzerinden 20 yıl gibi bir süre geçen hayatının o dönemiyle ilgili pek bir şey hatırlamadığını fark edip şaşırır. Bu ilginç durum karşısında ne yapacağını bilemeyen Ari, psikiyatrist arkadaşının tavsiyesiyle o günlerde tam olarak neler yaşadığını ve kendisinin neler yaptığını hatırlamak için onunla birlikte bu savaşa katılıp askerlik yapan diğer arkadaşlarıyla konuşması gerektiğine karar verir. Dünyanın dört bir yanından dostlarını ve asker arkadaşlarını bulup savaşta yaşananlar hakkında konuşur. O dönemle ve kendisi ile ilgili gerçeği ortaya çıkarması gerektiğine inanan Ari bu gizemi deştikçe, hafızası gerçeküstü resimlerle uyanmaya başlar.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)







