25 Ocak 2010 Pazartesi
Kimi insanlar vardır gözünüzün içine bakarak konuşur,kelimelerinizi kaçırmadan dinlerler.
Kimi insanlar vardır siz konuşurken siz hariç heryere bakarlar,karşıdaki adamı süzerler,aynaya bakıp güzeliklerini seyrederler.Cümlenin tam ortasında sussanız bile anlamazlar.Siz sadece dekorsunuzdur,sadece orada varsınızıdır o kadar.
Kimi insanlar vardır özen gösterirler size bir soru sorsanız hemen cevap verirler,ilgilenirler sizinle.
Kimileri vardır yanında ağlarsınız geçer geçer boşver der geçer giderler yanınızdan.
Geçen sene dost bildiklerimi çok sorguladım bu senede bu sorgulama devam ediyor.Ama en çok kendimi sorguluyorum,insanlara özen göstererek değer vererek yanlış mı yapıyorum diyorum.Biryerlerde yanlışlık olmalı ki anlatamıyorum kendimi.Derdimi anlatmak için çabalıyorum,zaman zaman hırçınlaşıyorum ama anlatamıyorum.Bazen hepsini silip hepsinin derdinden kurtulup yalnız kalmak istiyorum ama bu seferde yalnızlıktan korkuyorum.İnsanın doğumgününü kutlayan biri olmalı diyorum,arada buluşup kakara kikiri yapacağı birileri olmalı diyorum.Ama ben, bu dost bu arkadaş diye ayıramam ki.Dostum olmayanla paylaşamam derdimi,dostum olmayandan zevk alamam ki.Bu iki çizgiyi birbirnden ayırdığımda daha mutlu olacağım biliyorum.2010 yılının amacını belirledim.Dostumu arkadaşımı ayıracağım.
23 Ocak 2010 Cumartesi
Karlı bir İstanbul akşamında,kulağımda dünden sonra yarından önce, ışığı söndürmüş otururken aylardır gelmesinden korktuğum oyalanarak boşluğa hiç fırsat vermediğim sızı geldi kalbime çöktü.İnce ince sızlıyor kalbim,gözlerim yazın hafiften rüzgar esince salınan deniz gibi hafiften gözyaşlarıyla çöreklenmiş ama yaşlar yanaklarıma değil kalbime yol alıyor.Aylardır fırsat tanımıyordum bu sızıya hep uğraşlar buldum kendime,kendimle başbaşa kalmaktan kaçtım ama insan yine hep kendine dönüyor.
Dünden sonra yarından önce
Yaşam durur umut bitince18 Ocak 2010 Pazartesi
Pazartesi olmasından mı,soğuk bir kış gününden mi yoksa pms sendromundan mı bilmiyorum, belki de yükselen burcumun ikizler olmasındandır kendimi kötü ve dengesiz hissediyorum.Dün güzel bir günken akşama doğru nedensiz keyfim kaçtı, aslında tam olarak nedensiz değil birşey beceremediğimden sıkıldım ve ortamdan kaçtım.Ve bugün de sıkıcı birgün benim için.Yeşim Salkım benim için söylüyor hiççç keyfim yoook uzun zamandır,iyiyim dersen anlaa yalandırrr.Bazı zamanlar kendimden nefret etme noktasına geliyorum,tüm diğer kendinden nefret edenler gibi başkalarından çıkarıyorum nefretimi.Saldırgan ve kibirli oluyorum,allah etrafımdakilere sabır versin :) Şakır şakır yağmur yapıyor,dışarı çıkmak istemiyorum ama bu dört duvardan ibaret zindan ofiste de olmak istemiyorum.Evime gidip sadece uyumak istiyorum.İnsan huzurlu bir evin kıymetini huzursuz bir ev(lilik)den sonra daha iyi anlıyor,başka türlüsü sadece anlamaya çalışmak oluyor.
15 Ocak 2010 Cuma
Makber
Bu kitabı, takip ettiğim bloglardan birinde görmüştüm.Hemen hevese kapılıp gittim aldım.105 sayfa olan incecik bir kitap,bir çırpıda okunabilir.Kağıt kalitesi oldukça iyi, bir sayfayı çevirirken elinizde iki sayfa gibi duruyor diyeyim daha net anlaşılır.
Daha ilk sayfalarda şaşırrtı beni oysaki şimdilerde nerdeyse haftada bir,iki haberlerde gördüğümüz hikayelerdendi ama yine de şaşırdım burada yazarı kutlamak gerekir.Sonraki sayfalarda da zaman zaman şaşırıp zaman zaman ağzım açık kaldı okuduklarım karşısında.Ama yine de çok havada kaldı,eksik olan birşeyler vardı.Bana göre o eksik gerçeklikti,eğer kitabın türü fantastik olsaydı gerçeklik beklemezdim ama konu bir hayat hikayesi olunca gerçek bekliyorum.Belki de gerçektir yazılanlar ama öylesine hiç inanmak istemiyorum,insan insanlığından bu kadar çıkmış olmamalı.Yazar sıradışı birşeyler yazmaya çalışmış evet bunu başarmış ama gerçek dozu yetersiz kalmış.
Daha ilk sayfalarda şaşırrtı beni oysaki şimdilerde nerdeyse haftada bir,iki haberlerde gördüğümüz hikayelerdendi ama yine de şaşırdım burada yazarı kutlamak gerekir.Sonraki sayfalarda da zaman zaman şaşırıp zaman zaman ağzım açık kaldı okuduklarım karşısında.Ama yine de çok havada kaldı,eksik olan birşeyler vardı.Bana göre o eksik gerçeklikti,eğer kitabın türü fantastik olsaydı gerçeklik beklemezdim ama konu bir hayat hikayesi olunca gerçek bekliyorum.Belki de gerçektir yazılanlar ama öylesine hiç inanmak istemiyorum,insan insanlığından bu kadar çıkmış olmamalı.Yazar sıradışı birşeyler yazmaya çalışmış evet bunu başarmış ama gerçek dozu yetersiz kalmış.6 Ocak 2010 Çarşamba
Kendine bir şans ver
Biliyorum hayat çok kolay değil,inişli çıkışlı,ağlamaklı,komik.Ama hayat işte,değiştiremeyiz ki.Çok güzel bir söz vardır, "ne hayat karşısında çaresizsin ne de hayatın hakimisin" Tüm olay bu cümle işte.Evet değiştiremeyeceğimiz şeyler var,ama pes edip vazgeçmeli miyiz? Hayır, yeterince savaşmadıktan sonra istediğim hiçbirşeyden vazgeçemem.
Tanıdığım depresyon eğilimli bir kadın var.Hayat ona pek yüz vermemiş,bazen görmemezlikten gelmiş.Ama o da hayatın karşısına çıkıp sen ne yapıyorsun dememiş hiç, demedi hiç.Sadece olmasını istediklerim var diyor,peki diyorum onlar için ne yapıyorsun.Hiçbirşey yapmıyor,yapamıyor.Zorunda olmasa yatağının sıcaklığından hiç ayrılmayacak,gözkapaklarını hiç kaldırmayacak.Güzel rüyalar gördüğünden değil,istediklerini yapmaya değil istemeye eğilimli olduğu için.
"Mutluluk bir varış değil,yolculuktur" mutlu bir yaşam yerine mutlu anları kovalamalıyız.Mutluluk bazen başıboş yürümek,bazen sevdiğin bir şarkıyı dinlemek,bazen bağırmak nedensizce,bazen sadece vitrinlere bakmaktır.Bizi nelerin mutlu edebildiğini farketsek hayat daha çekilir olmaz mı? Hiçbirşey mutlu etmiyor mu? Kendine bir şans ver,mutlaka mutlu olacağın birşeyler vardır,kendin için bunu yap.Mutluluk başkasına endeksli olmamalı,mutluluk içimizdedir.
Hariçten gazel mi okudum,belkide...
Tanıdığım depresyon eğilimli bir kadın var.Hayat ona pek yüz vermemiş,bazen görmemezlikten gelmiş.Ama o da hayatın karşısına çıkıp sen ne yapıyorsun dememiş hiç, demedi hiç.Sadece olmasını istediklerim var diyor,peki diyorum onlar için ne yapıyorsun.Hiçbirşey yapmıyor,yapamıyor.Zorunda olmasa yatağının sıcaklığından hiç ayrılmayacak,gözkapaklarını hiç kaldırmayacak.Güzel rüyalar gördüğünden değil,istediklerini yapmaya değil istemeye eğilimli olduğu için.
"Mutluluk bir varış değil,yolculuktur" mutlu bir yaşam yerine mutlu anları kovalamalıyız.Mutluluk bazen başıboş yürümek,bazen sevdiğin bir şarkıyı dinlemek,bazen bağırmak nedensizce,bazen sadece vitrinlere bakmaktır.Bizi nelerin mutlu edebildiğini farketsek hayat daha çekilir olmaz mı? Hiçbirşey mutlu etmiyor mu? Kendine bir şans ver,mutlaka mutlu olacağın birşeyler vardır,kendin için bunu yap.Mutluluk başkasına endeksli olmamalı,mutluluk içimizdedir.
Hariçten gazel mi okudum,belkide...
31 Aralık 2009 Perşembe
28 Aralık 2009 Pazartesi
Beşir'le Vals
Birkaç defa televizyonda gördüğüm izlemek istediğim halde izlemediğim bir filmdi ve dün izledim.Aslında çizgi film olarak hazırlanan bir belgesel.Bir katliamın çizgi film olarak gösterilmesi ilk başta pek etkileyici gözükmüyor ama izleyince gerçekliğinden birşey kaybetmediğini hatta daha etkileyici olduğunu anlıyorsunuz.
Belgeseli, İsrailli bir asker olan Ari Folman yazıp yönetmiş.Filmin sonunda katliamdan gerçek görüntüler verilerek izleyiciye bunların gerçek olduğu en açık haliyle gösterilmiş.Çocuk cesetlerini görünce tüyleriniz diken diken oluyor.Kadınların feryatları,ağlamalar hepsi gerçek.
1982'de I.Lübnan işgali sırasında İsrail'in desteklediği Hıristiyan "Falanjist" militanları, liderleri Beşir Cemayel'in suikastının intikamı için Sabra ve Şatilla Filistin mülteci kamplarında, Ariel Şaron’unun sorumlusu olduğu ve “Beyrut Kasabı” olarak adlandırılmasına neden olan ve tarihe kanlı harflerle yazılan bir katliam gerçekleştirirler. Bu katliama 19 yaşındayken tanık olmuş İsrailli ünlü yönetmen Ari Folman, başrole kendisini oturttuğu filmde, katliamın üzerinden 20 yıl geçtikten sonra Yahudi bir askerin kendi içerisinde yaşadığı suçluluk duygusunu ve psikolojik ayrıştırmasını politik –eleştiri yaparak tarafsız bir şekilde ortaya koymuştur
Yönetmen Ari Folman 1982 de Lübnan’ın işgaline katılmış İsrail’li bir askerdir. Bir gece barda bir arkadaşıyla oturmuş sohbet etmektedir. Arkadaşı, Ari’ye durmadan gördüğü bir kâbustan bahseder. Kâbusunda 26 tane vahşi köpekten kaçıyordur. Bu kâbusun, iki adamın da Lübnan Savaşı’nda yaşadıklarıyla ilgisi olduğu kanısına varırlar. Ari, üzerinden 20 yıl gibi bir süre geçen hayatının o dönemiyle ilgili pek bir şey hatırlamadığını fark edip şaşırır. Bu ilginç durum karşısında ne yapacağını bilemeyen Ari, psikiyatrist arkadaşının tavsiyesiyle o günlerde tam olarak neler yaşadığını ve kendisinin neler yaptığını hatırlamak için onunla birlikte bu savaşa katılıp askerlik yapan diğer arkadaşlarıyla konuşması gerektiğine karar verir. Dünyanın dört bir yanından dostlarını ve asker arkadaşlarını bulup savaşta yaşananlar hakkında konuşur. O dönemle ve kendisi ile ilgili gerçeği ortaya çıkarması gerektiğine inanan Ari bu gizemi deştikçe, hafızası gerçeküstü resimlerle uyanmaya başlar.
Belgeseli, İsrailli bir asker olan Ari Folman yazıp yönetmiş.Filmin sonunda katliamdan gerçek görüntüler verilerek izleyiciye bunların gerçek olduğu en açık haliyle gösterilmiş.Çocuk cesetlerini görünce tüyleriniz diken diken oluyor.Kadınların feryatları,ağlamalar hepsi gerçek.
1982'de I.Lübnan işgali sırasında İsrail'in desteklediği Hıristiyan "Falanjist" militanları, liderleri Beşir Cemayel'in suikastının intikamı için Sabra ve Şatilla Filistin mülteci kamplarında, Ariel Şaron’unun sorumlusu olduğu ve “Beyrut Kasabı” olarak adlandırılmasına neden olan ve tarihe kanlı harflerle yazılan bir katliam gerçekleştirirler. Bu katliama 19 yaşındayken tanık olmuş İsrailli ünlü yönetmen Ari Folman, başrole kendisini oturttuğu filmde, katliamın üzerinden 20 yıl geçtikten sonra Yahudi bir askerin kendi içerisinde yaşadığı suçluluk duygusunu ve psikolojik ayrıştırmasını politik –eleştiri yaparak tarafsız bir şekilde ortaya koymuştur
Yönetmen Ari Folman 1982 de Lübnan’ın işgaline katılmış İsrail’li bir askerdir. Bir gece barda bir arkadaşıyla oturmuş sohbet etmektedir. Arkadaşı, Ari’ye durmadan gördüğü bir kâbustan bahseder. Kâbusunda 26 tane vahşi köpekten kaçıyordur. Bu kâbusun, iki adamın da Lübnan Savaşı’nda yaşadıklarıyla ilgisi olduğu kanısına varırlar. Ari, üzerinden 20 yıl gibi bir süre geçen hayatının o dönemiyle ilgili pek bir şey hatırlamadığını fark edip şaşırır. Bu ilginç durum karşısında ne yapacağını bilemeyen Ari, psikiyatrist arkadaşının tavsiyesiyle o günlerde tam olarak neler yaşadığını ve kendisinin neler yaptığını hatırlamak için onunla birlikte bu savaşa katılıp askerlik yapan diğer arkadaşlarıyla konuşması gerektiğine karar verir. Dünyanın dört bir yanından dostlarını ve asker arkadaşlarını bulup savaşta yaşananlar hakkında konuşur. O dönemle ve kendisi ile ilgili gerçeği ortaya çıkarması gerektiğine inanan Ari bu gizemi deştikçe, hafızası gerçeküstü resimlerle uyanmaya başlar.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)




