2 Mart 2014 Pazar
Hayvanları seviyorum ama uzaktan :)
Hatırladığım ilk korkum eve giderken apartman merdivenlerinde karşı karşıya geldiğim siyah kedi, bu kedi üstüme atladı mı atlamadı mı hatırlamıyorum. Atlasa aklımdan çıkmazdı diye düşünüyorum. Diğeri de okuldan çıkarken arkamdan koşan bir köpek, köpeğin benimle ilgisi olduğunu pek sanmıyorum ama ben üstüme alınıp koşmaya başlamıştım. Ben koşuyorum köpek koşuyor, ben koşuyorum köpek koşuyor. Aman Allah'ım ne kadar korkmuştum. Sonra hemen ilk sokağa dönüp köpekle bağımı koparmıştım. Sanırım pek bir bağımız yoktu da. Babam küçükken böceklerle oynadığımı falan söyler. Şu an çok ütopik geliyor bu bana. Küçük bir haman böceğinin beni koltuk üstüne zıplattığını bilirim. Sonrasında vücudumda böcekler dolaşıyormuş hissi....
Aslında tüm bunların kaynağı annem. Beni hep böceklerle korkuttu, bizde öcü böcekti falan demeyeceğim. İşin aslı bizim bir komşumuz vardı, Zübeyde abla. Yan dairede oturan evli,çocuklu bir kadındı. Bu Zübeyde abla böceklerden çok korkardı, ufacık bir böcek görse hemen bizim kapıyı çalar, umacı görmüş gibi korkarak anneme böcek var,öldür derdi. Annemde tabii "gülme komşuna gelir başına" atasözümüzü dikkate almayıp,bu komşumuza çok güldüğü için bende onun gibi oldum. Ama ben artık böcek öldürebiliyorum, hemde ne öldürme, terlikle vurduktan sonra böcek diye bir varlık kalmıyor geriye. En küçük hücresine bölmüş oluyorum zavallı hayvanı.
İnsan böcekten korkarda kuştan,kediden, köpekten korkmadan olur mu hiç. Olmaz tabii mantığa aykırı. Çok sevmeme rağmen maalesef korkuyorum. Bizim evde ben evdeyken kafesten çıkamayan muhabbet kuşları var mesela. Son kuşumuz çok tatlı, az biraz konuşabiliyorda. Öyle tatlı ki içime sokasım geliyor bazen. Ama kafesten o bana, ben ona bakabiliyorum ancak. Bir defasında odadan çıkıp beni bulup kafama konmuştu. Bastım çığlığı tabi, o küçük ayakları bana pençe gibi geldi çok korkmuştum. Artık nasıl bağırdıysam kuş 1 hafta kendine gelemedi, hiç ötmedi. Neyse ki sonra düzeldi.
En son olayda geçen gün oldu. Merdivende ayakkabımı bağlıyordum, bir gölge hissettim kafamı kaldırdım bir de ne göreyim kedii bir kedi. Tam da kafamın ucunda ve yine çığlık. Hiç bu kadar yakın olmamıştım bir kediyle. Kediyi apartmandan çıkarmaya çalıştılar ama yok çıkmıyor. neyse ki yukarı çıktıda bende koşa koşa aşağı indim. Ama bu sefer bende korku oluştu, eve her geliş gidişte acaba orda mıdır diye tırsmaya başladım.Dışarda olsa kolayda, kapalı apartmada karşılaşmak çok kötü. O kadar korkuyorum ki kaç gecedir rüyamda hayvanlarla uğraşıyorum. Bu gecede fareler başıma dert oldu, kendi çığlığıma uyandım.
Oysa ki çok isterdim onlara dokunmayı. Geçen gün çin aslanı gördüm, ne tatlı hayvandır o, koşup sarılasım geldi ama yapamadım tabii. Bu böyle gitmez alışmam lazım diyorum ama bakalım ne zamana.
Son sözüm hayvan severlere; sevgili hayvanseverler hayvanlardan korkanları anlamaya çalışın lütfen, evet bizde biliyoruz o küçücük kedi bir şey yapmaz, o sevimli köpek ısırmaz. Ama korku bu işte bazen pek bir mantığı olmuyor. Bizi de sevin sevgili hayvanseverler lütfen bizi de sevin, koruyun kollayın.
11 Şubat 2014 Salı
Ofis insanları yok yok hayvanları daha doğru
10 yılı aşkın bir süredir, çalıştığım 5 günün en az bir günü nefret ettiğim bir şirkette çalışıyorum. Ben de artık ne kadar normalim hiçbir fikrim yok. Bu kadar çeşitli insanı ilk defa bir arada görüyorum, keşke bu çeşitlilik iyi tarafından olsaydı. Maalesef çeşitlilik kötü huylardan; açgözlülük, ego yüksekliği, cehalet, uyanıklıktan falan oluşuyor. En kötüsüde zamanla nefret ede ede biraz biraz benimde bu insanlara benzemem. İletişimimi en az seviyede tutarak (sadece evrak alışverişi) bunlardan uzak durmaya çalışıyorum. Ama bazen dönüp dolaşıp beni buluyor bu isteksiz yapılmış çocuklar. Evet ciddi isteksiz yapıldıklarını düşünüyorum, aileleri doğunca bile sevmemiş olmalı ki bazılarını, sürekli ego tatmini peşindeler. Akıl sağlığımı sosyal hayatım olmasına bağlıyorum, mesai bitimi benim için gerçek günün başlaması demek. Sinema, tiyatro, sergi, arkadaşlar ne varsa saldırıyorum ve yaşamaya başlıyorum. Şu anda da derin bir nefese ihtiyacım var. Kulaklığımı taktım ve Joy Fm'in dünyasına daldım gittim.
ofis insanları
22 Ocak 2014 Çarşamba
20 Ocak 2014 Pazartesi
Yaşlılık ve hobi
Anladım ki insana hobi en çok yaşlılığı için gerekli. Babam 2 ay sonra 59 yaşına giriyor ve şimdiden yaşlılık psikolojisine girdi. Zaten hassas bir adamdı iyice hassaslaştı hatta çocuk olmaya başladı şimdiden. İlkokul mezunu, çalışmak için köyden İstanbul'a gelip burada aile kurmuş kendine. 50 yaşında,bel fıtığından dolayı zorlanınca işi bıraktı, emekliye ayrıldı.. O yaşa kadar tüm boş vaktini kahvede geçirmiş bir adam olarak ortada kalakaldı. Geçen seneler boyunca şekeride çıktı ve daha da hassas, sinirli bir adam oldu. Kahveye gitmekten başka bir şeyi yok. Hiç kitap okumamış, gazetelerin spor sayfasından başka sayfalarını okumamış. Tavla bilmiyor, bulmaca çözmemiş. Gezmeyi seviyor ama sağlığı ona da pek uygun değil. Mutfağa meraklı ama evde kadın olunca erkeğe pek iş düşmüyor o konuda.
Ve babam sıkılıyor, sıkıldıkça sinirli bir adam oluyor. Daha da hassas oluyor. Geceleri kalkıp ağlıyor, anneme ben ölürsem sen ne olacaksın sana bakmaz bu çocuklar diyormuş. Tabiiki gerçek değil bu kaygısı. Dün akşamda biraz az yemelisin şekerin var dediği için anneme küstü, içmeyeceğim ilaçlarımı öleceğim dedi. Bunlar en çok can sıkıntısından diye düşünüyorum. Anneme bakıyorum bütün gün evde olduğu halde oyalanacak bir şeyler bulabiliyor. Örgü, yemek, tv onu oyalıyor. Hep derim can sıkıntısı tehlikeli şeydir. Kendimden biliyorum işyerinde yoğunsam hiçbir şey aklıma gelmez bir bakmışım akşam olur ama tam tersi durumda olmadık şeyler aklıma gelir, dibe vururum bazen. İnsana hobi en çokta yaşlanınca gerekiyormuş. Ve son kararım emekli olmayacağım, hep çalışacağım. İşleyen demir pas tutmaz diye boşa dememiş akıllı atalarımız.
La Tete En Friche
Bu hafta sonu o güzel güneşli İstanbul günlerinde kendimi bile isteye güle oynaya eve kapadım. 5 film izledim, hem de 5 güzel film o derece şanslıyım. İlk üçü bir önceki gönderimdekilerdi. Ne tesadüf ki ilk gün hep aşkla ilgili filmler izledim, ikinci günde dostlukla ilgili. Planlanmış bir şey değildi ama çokta güzel oldu.
Pazar gününün filmleri La Tete En Friche ve Fried Green Tomatoes at the Whistle Stop Cafe. Kızarmış yeşil domatesleri 2.izleyişim oldu.Genelde 2.defa izlemem ama unuttuğum için tekrar izlemek istedim. Güzel bir dostluk hatta aşk hikayesi.
La Tete En Friche'te bir dostluk hikayesi. Hatta yine büyük tesadüfle diğer film gibi yaşlı bir insanla kurulan dostluk hikayesi. Ve ben en çok içinde insan barındıran filmleri seviyorum bir kere daha anladım. Fantastik, canavarlı, büyücülü filmler, romanlar hiç ilgimi çekmiyor.
Aşk ile şefkat arasında eşine az rastlanır bir cevher.
Gidecek başka bir yeri yoktu.
Kendisine bir çiçeğin adı verilmişti ve kelimelerin arasında yaşıyordu.
İnsana saç baş yoldurtan sıfatlar...
Bazısı insanın zorla giren, ot gibi büyüyen filler vardır.
O ise nazikçe zihnimden yüreğime girdi.
Aşk hikayelerinde yalnızca aşk yoktur.
Bazılanrında tek bir seni seviyorum bile bulunmaz.
Yine de birbirimizi seviyoruz.
Bana yaşamından birşeyler daha kat.
18 Ocak 2014 Cumartesi
30 Aralık 2013 Pazartesi
Hayat gezince güzellllll
Yine bir seyahat heyecanı sardı beni. Seyahatin düşüncesi bile beni mutlu ediyor, heyecanlandırıyor. Taaa mayısta gideceğim ama şimdiden hazırlıklara başladım. Bu seferki ülke İspanya. Barcelona,Madrid,Endülüs ve İbiza. Huuu huuuuu seviyorum gezmeyi. Sıkıcı bir işte çalışıp kazandığım parayla keyifli şeyler yapmayı seviyorum, yapmalıyım yoksa bu iş beni öldürür.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)



