21 Nisan 2010 Çarşamba

Arkadaşımın aşkısın...


Eskiden izlediğim, bir süre önce benim için finali yapılan dizilerde ordan burdan duyduğum kadarıyla arkadaşımın aşkı benimde aşkımdır sendromu başlamış.Bu durum insanlığın varoluşuna kadar uzanıyordur sanırım.Evet bazen sıradan insanların hayatında da böyle şeyler olabiliyor.Arkadaşının aşkına aşık olanlar utanıp sıkılıp bir köşede sinip kalıyor daha doğrusu sinip kalıyordu.Galiba şimdilerde dizilerinde etkisiyle bu durum normalleşmeye başlayacak.Zaten değil mi ki bu diziler bize herşeyi normalmiş gibi gösteren.Önce izlerken tü kaka aman ne ayıp diyoruz sonra izleye izleye normal karşılamaya başlıyoruz.Ve hatta bunları yaşıyoruz.Bir ara tv'de bir program izlemiştim.Amerika yapacağı savaş vb.olaylar için önce kamuoyunu bu duruma alıştırırmış.Bu alıştırma evresi de filmlerden geçiyormuş.Konuyla ilgli sinema filmi çekilerek toplum bu duruma yavaş yavaş alıştırılıyormuş.Sonrasını varın siz düşünün.

İşte şu an bizim toplumuzda da arkadaşımın aşkı benimde aşkımdır sinema filmi çekiliyor.Önce Kavak Yellerinde gördük bu durumu,önce aman ne ayıp dedik sonra Efe'yle Aslı'yı ne kadar yakıştırdık birbirine.Şimdilerde Melekler Korusun'da Özgür'le Barış arasında böyle birşey varmış.Ve Kapalıçarşı'da senaryo çıkmazına girerek bu akıma kapılmış.Cemal'le evlenen Diyar'a, Cemal'in en yakın arkadaşı Arda aşık olmuş,Cemal'in ölmüş olması bence hiçbirşeyi değiştirmez.Hele Unutulmaz dizisine hiç girmeyeceğim.O dizinin senaristleri kopyala yapıştırdan başka şey yapmıyor bence.Şimdiye kadar izlemiş olduğunuz tüm Türk filmlerinden bir parça bulabilirsiniz.Zaten dizi sadece o parçalarda oluşuyor,yeni eklenen bir tek söz bile yok.

Şimdi düşünün tv'de ne görse iyi kötü demeden kopyalayan gençlerimiz bu dizileri bol miktarda izleyince neler olacak.Çoktan arkadaşının sevgilisini ayartmaya çalışmalar başlamıştır bile.Yakın zamanda bunuda normal davranış kadromuza alacağız.Bu dizilerle neler normalleşmedi ki hayatımızda,hayırlar olsun bakalım.

15 Nisan 2010 Perşembe

O kadar sinirliydim ki dişlerimi sıkabilirdim.Başımın üstüne bir ağrı çöktü,içimin kuruyup yavaş yavaş öldüğümü düşündüm.Bunların sebebi servis şoförüyle tartışma,aslında tartışma bile diyemem.Ama nasıl gerildim anlatamam.Sabah olmasına rağmen hala stres yüklüyüm.Biraz düşününce galiba sebebini buldum.Tartışma,laf dolaşı esnasında insanların hakkımdaki düşüncelerini kafaya takmıştım.Acaba ne düşündüler benim için,yıllarca sessiz sedasız gidip gelmiş,kulaklığından başka kimseyla muhattap olmamış bu kıza neler olmuştu böyle
Açıklayayım hemen, kuyruğuma bastılar ve her canı acıyan gibi sesimi çıkarmaya başladım.Aslında benim için belkide ne cazgır diye düşünenler,kuyruk acısı çektiklerinde daha beter olabiliyorlar.

İnsan ilişkilerimi rayına oturtamadım bir türlü,en iyi ilişki biçimi nabza göre şerbet vermek galiba.Bazıları bunu o kadar ustalıkla yapıyor ki ağzım açık kalıyor.Ama böylesi çok sahte değil mi? Sırf iyi geçinen biri olmak için herkese eyvallah demek ! Benim için ani tepki vermemek,hemen parlamamak gayet iyi olurdu.Kendimce bir karar aldım ve bir hafta boyunca suskun kalacağım.Ne olursa olsun,haksızlık bile yapılsa sesimi çıkarmayacağım.Kendimi ehlileştirme programım başlamış bulunuyor dostlar.Bakalım bir adım yol alabilecek miyim?

Yıllar sonra memleketime gidiyorum.Konya,mevlanayla bütünleşen şehir.Bu aralar Elif Şafak sayesinde baya popüler olan güzel şehir.En son ortaokuldayken gitmiştim sanırım.Hem de trenle gitmiştim,tren boş sayılırdı ve koltuklarda yatarak gidip gelmiştim.Tren seyahati tadından yenmez birşey.Herkese tavsiye ederim,hele ki gündüz gitmek,heryeri görmek,fotoğraf çekmek... Maalesef bu sefer trenle gidemiyorum,bildiğin otobüsle gideceğiz kısmetse.4 kız toplanıp gidiyoruz,gitmeyi planlıyoruz.Hepimizi heyecan sardı,birimiz otel ,birimiz otobüs ayarlıyor.Zaten bana gezme de hemen atlar giderim.Yeni yerler görmek çok zevkli bir şey.Yolculuğu seviyorum,hemen telefonuma yolculuk şarkıları yüklemeliyim ve hemen kitap alıp okumalıyım.Kitabım Felsefenin Tesellisi,ne zamandır alıp okumak istiyordum.Kısmet Konyayaymış.Ve çoktandır aradığım ama bir türlü bulamadığım semazen kolye ucunu umarım Konya'da bulurum.Hele bir de semazenli bir yüzük bulursam değmeyin keyfime...

28 Mart 2010 Pazar

Başka Dilde Aşk

Kadını sevgilisi aldatmıştır ama hala peşinde dolaşmaktadır.Bir arkadaş toplantısında biriyle tanışır gibi olur.Adam sağırdır,konuşamıyordur.Ve kadın tam aradığım erkek der adamın boynuna atlar.

Hepimizin aklından zaman zaman böyle şeyler geçmez mi?Konuşmayan çıtı çıkmayan bir sevgili,bir eş.Adı her ne ise.İletişim sadece konuşmaktan mı geçer,hani hep uzmanlar der ya mutlaka konuşun,konuşmak çözüm müdür gerçekten.Bu filmde sesler olmadan iletişim olacağıda anlatılıyor,sesler olmadan kavgada olabileceği.Zaman zaman anlaşamamanın sadece konuşmaktan geçmediği gösteriliyor.Karşımızdaki konuşamasın,duyamasın veya göremesin aşk yine de yaşanıyor,kavga yine de ediliyor.

Tavsiye ediyorum,keyifli bir film.Hep aşk olmasın deyip sosyal bir karede çıkarmışlar karşımıza.Çağrı merkezinde çalışanların dramını da izliyoruz.Hani zaman zaman fütursuzca bağırdığımız insanlar.Aslında ne kadar stresli bir iş yaptıklarını biraz olsun anlıyoruz.Ve tabii ki onları sömüren sistemin piyonu veya piyonlarını da hiç şaşmayarak mutlaka iş yaşamımızda birine benzeterek izliyoruz.

25 Mart 2010 Perşembe

Ofis insanları

Kızınca ne kadar çirkin oluyorsun.Bana en çirkin halinle en pis bakışını atıyorsun sabahtan beri.Aslında kafanı kaldırıp bakmak istemiyorsun biliyorum.Ama bu dört duvarda benim sana ,seninde bana ihtiyacımız var.Zaman zaman birbirimizi seviyor numarası yapmaya ihtiyacımız oluyor.Ne de olsa ofis insanıyız.Birbirinin arkasından verip veriştiren yüzüne tüm dişlerini gösterip gülümseyen.Gerçi biz daha o ileri seviyelerde değiliz.Yapımız icabıyla o seviyelere ulaşacağımızıda hiç sanmıyorum.İlişkiler böyle parçalanıyor işte yavaş yavaş.Önce kırgınlıklar daha kırgınlık seviyesine ulaşmadan kolayca toparlanıyor.Sonra birikmeye başlıyor ve kolay toparlamak mümkün olmuyor.10 saatin tümünü dolduran konuşmalar giderek azalıyor,kişiler birbirini çekmeye başlıyor.Sanki kendimle ilgili çok şey anlatıyorum duygusuna kapılıyor.Azalan muhabbet,çoğalan birikim.Yavaş yavaş ölmeye başlıyor başlardaki canlı ilişki.Tabii normal arkadaşla iş arkadaşı bir olmuyor.Dedim ya benim sana senin bana ihtiyacımız var.Aynı çatı altında kaldığımız müddetçe zaman zaman birbirimizi seviyor numarası yapacağız üzgünüm.

23 Mart 2010 Salı

Fırtına

Arkadaşlarımla ilgili birkaç yazı yazmıştım.Bu da onlardan biri olucak.Bir zamanlar kendimi çok şanslı sayardım.Bazıları bir tane bile yakın arkadaş bulamazken bende birçok tane vardı.Aslında böyle sanıyormuşum.İnsanın hayatındaki ilişkiler birbiriyle ilişkili olarak ilerliyor galiba.Bir ilişki tek başına bitmiyor, yanında başka ilişkileride bitiriyor veya bitirmeye ramak kalıyor.Sen iyiysen herkes iyi,kötüysen herkes toz oluyor.Peki buna alıştım ben,toz olun gidin hiç mühim değil artık.Ama o tozlardan biri arayıp sitem edip bana neden toz olduğumu sormasın.Buna alışamam işte.Benimkisi sadece aldığını vermek.Toza karşı toz ,gayet adilce bence.

Hele o tozlar haksızlık yapınca kendime hakim olamıyorum.Yapı olarak haksızlık karşısında kimseyi tanımam.Kendimi susturmaya çalışsam da içimdekilere sahip çıkamam.İşte yine aynı sancı.Susmalıyım ama yapamayacağım galiba.Ufaktan laf sokmalarım,şakayla karışık kondurmalarım başladı bile.Bunlar gelecek fırtınanın kötü habercileri.İç sesim sus,edilgen ol diyor ama ruhumda etkenlik var ne yapabilirim,doğama karşı gelemiyorum.Bakalım bu fırtına kopacak mı? koparsa neler olacak?

22 Mart 2010 Pazartesi

Merhaba

Blogspot uzantılı adreslere bir süredir giremiyordum.Takip ettiğim blogları okuyamayınca baya eksikliğini hissettim.Tabii kendi bloguma yazamayıncada aynı eksikliği hissettim.İnsanın hiç tanımadığı tanıyamayacağı insanların duygularını,hayata bakışını,yaptıklarını okuması çok eğlenceli.Kiminden birçok şey öğreniyorum,ufkum genişliyor.

Bu boşlukta bana verilen hayatı ve rolü en iyi haliyle yaşamaya çalıştım.Depresyonu en arkalarda bırakarak yoluma devam etmeye çalıştım.İnsana en iyi gelen şey birşeylerle uğraşmak.Hep uğraşım olmuştur,ingilizce kursu,spor,kitap dergi okumak gibi.Bu seferde yeteneksizliğime aldırış etmeden takı kursuna başladım.İsmeğin çok güzel kursları var.Ekimde başlıyor ve okullar kapanana kadar devam ediyor.İlk başlarda birkaç şey öğrenir sonra bırakırım diye düşünüyordum ama Ekimden beri her pazar sabahı erkenden kalkıp kursa gidiyorum.Hiçbir dersi kaçırmak istemiyorum.Çok yetenekli değilim ama yinede birşeyler yapabiliyorum.Sabah 9'dan akşam 4'e kadar vakit nasıl geçiyor anlamıyorum bile.Ve en güzeli hayatın sıkıntılarından,buhranından bir süre uzaklaşıyorum.Birşeyler yapıp taktıkça mutlu oluyorum.
Yazımın anafikrini veriyorum;Depresyona,sıkıntıya en iyi gelen şey köşene çekilip oturmak değil inadına hayata karışmak.

Gülmekten daha güzel ne olabilir ki diye düşünüp Eyvah Eyvah'ı izledim.Gerçekten çok komikti.Tabiiki her komik Türk filminde olduğu gibi argo,küfür vardı ama Recep İvedik fiyaskosu gibi değildi,dozundaydı herşey.Ata Demirer'i çok severim,tiplemeleri çok eğlencelidir.Bu filmdede tiplemesini en iyi şekilde yapmış,Demet Akbağ zaten tartışılmaz bir isim.Sadece gülmek,çok gülmek istiyorsanız gidin bu filme


Unutmadan bir de Özge BoraK Şakrak var ki bakmaya doyulmaz bir kadın.Ne kadar güzel gülen bir kadın.Bunun farkında olmalı ki sürekli gülümsüyor.Ama kesin bir kusuru vardır :) Böyle düşünmezsem aynalara küserim :)




Bu aralar kendimi sanatsal faaliyetlere adamış durumdayım.Bir de tiyatro oyununa gittim.Töre,devlet tiyatrolarının bir oyunu.İsminden de anlaşılacağı üzere bir töre hikayesi.Oyun zaman zaman güldürsede acı herzaman baki oluyor.