3 Mayıs 2010 Pazartesi





İnsan ilişkileri konusundaki en büyük sorunum; sevdiğim insanları en iyi arkadaş kategorisine sokmam ve onlardan da aynı şeyi beklemem sanırım.Birine derdimi anlatıyorsam onu kendime yakın bulmuşum demektir,ona güvenmişim demektir.O benim dostum olmaya çok yakın demektir.Ve ondan da aynısını beklerim demektir.Sanırım hayal kırıklığım bu noktada başlıyor.Karşı taraf beni aynı şekilde görmüyor olabilir,artık insanlar daha ketum.İçlerini açmıyorlar,yüzeysel takılıyorlar.O beni dostu gibi görmeyince bende kırılıyorum,tavır yapıyorum istemeden.Oysaki onların yaptığı gibi iş arkadaşı,çocukluk arkadaşı,sohbet arkadaşı gibi sınıflara ayırsam onları ve detaya inmeden yaşasam (tıpkı onların yaptığı gibi) eminim herşey daha kolay olacak.Ama huy bu işte değişmesi kolay olmuyor.Oysaki en güzeli suya sabuna dokunmadan yapılan arkadaşlık,canın isterse derdini dinler ilgileniyor gözüküp bir iki kelam edersin,yanından gidince hiçbirşey hatırlamazsın.Eğlenirsin,gülersin,gülüp geçersin.


Bir arkadaşımın yakın bir arkadaşı bir gün aramış,kız ağlayıp kötü durumdayım demiş.Arkadaşımında işi varmış,bir şey yapamamış.Ve ertesi gün kızı aramamış bile,unutmuş bu olayı.Bana çok garip geldi,hadi gidemiyorsun yanına diyelim insan nasıl merak etmez ki,nasıl unutur.Bu arkadaşımı kime sorsanız çok canayakın,çok uyumlu der.Oysa ki tek yaptığı suya sabuna dokunmadan arkadaşlık yapmak.Böylece herkese karşı ılımlı ve sıcak olabiliyor.Kimseyi dostu görmüyor çünkü,kimseyle çok ilgili değil.Maksat muhabbet modunda arkadaşlıkları.


Vesselam suskunluktan sonraki hedefim suya sabuna dokunmayan arkadaşlıklar.

Gez dünya'yı gör Konya'yı

23 Nisan akşamı Konya'ya gitmek üzere 4 arkadaş otobüse bindik.Özkaymak turizm'den biletlerimizi almıştık.İnternet sayfalarında her koltuklarında televizyon vardı.Biz de bu görüntüye kanarak biletlerimizi almıştık.Ama o da ne,hiçbirinde tv yoktu.Biraz üzüldüm açıkcası,tv ile vakit daha çabuk geçerdi.Zaten cam tarafını da arkadaşıma kaptırmıştım.Neyse ki telefonumda Loreena Mckennitt'in büyülü sesi vardı.Uyumaya çalışarak,ayaklarımı koyacak yer arayarak falan cumartesi sabahı Konya'ya geldik.Hava gayet güzeldi.Otogardan merkeze gitmek için minibüse bindik.Taksiye binmenizi tavsiye etmem,yol biraz uzun taksiciler fazla para alabilir.Yaklaşık 20 dakika sonra merkezdeydik.Sabahın körü olduğu için otele giriş yapamadık.Bavullarımızı otele bırakarak kahvaltı yeri aramaya çıktık.Zar zor kahvaltı veren bir lokanta bulduk.Yoğurt,peynir,zeytin eşliğinde güzelce kahvaltımızı yaptık.Gideceğimiz yerleri önceden planlamıştık.Biletleri ve oteli birimiz,gezilecek yerleri de ben ayarladım.Hatta abartıp harita çıkardım,işaretledim.Fazla temkinli veya boş vakti bol olan birisiyim galiba.
Önce uzak yerleri gezmeye karar verdik.İlk rotamız Sille oldu.Meydanın ilerisinden Sille'ye giden otobüsler varmış.Önce bilet aldık,orada da İstanbul'da ki gibi 5'li biletler satılıyor.Otobüse binerek kısa bir süre sonra Sille'ye geldik.Otobüste tanıştığımız bir kız bize yardımcı oldu.O da Sille'de el sanatları yapılan bir yerde çalışıyormuş.Aldı bizi oraya götürdü.Gerçekten güzel çalışmalar vardı.Kolye,buzdolabı süsü aldık.Duvara asılan tabaklar çok güzeldi,ama her yeri gezip görmeden oradan almak istemedik.Keşke alsaymışız.Onlar gibisini başka yerde görmedik :(








 Sille eski bir Rum köyüymüş.Tepede bir camii gördük,yoldan geçen teyzeye bu camii neden u kadar uzakta diye sorduk.Eskiden Rumlar burada biz oradaydık dedi.Mağaralar var,bir de Aya Eleni Kilisesi.Kiliseyi restorasyon çalışmasından dolayı gezemedik.Hamam da vardı ama o da kapalıydı.Sadece dışardan resmimi çekmekle yetindik.Kahve içmek için Konal Restauranta girdik.Bahçeli çok hoş biryer.Kahvaltıyı buraa yapsak ne hoş olurdu dedik ama bilmiyorduk ki burayı.Kahvaltı yapıldığı için bizimle pek ilgilenmediler ama yine de istediğimiz kahveyi getirdiler.
















Etrafta biraz gezindikten ve bol bol fotoğraf çekindikten (Kadınların vazgeçemedikleri hobisidir kendi fotoğrafları) otobüse binerek merkeze geri döndük.
Şimdi sıra Meram'daydı.Ama çok acıkmıştık.İnternetten araştımalarımda Cemo Etli Ekmeği öneriyordu herkes.Ee madem öyle bizde onu bulmalıydık.Elimizdeki haritaya bakarak bulmaya çalıştık ama başarılı olamadık.Bizde halka soralım dedik :) Babam daha önce beni uyarmıştı,adrese pek inanmayım.Konyalı sakalıyla yer gösterir demişti (Bizde Konyalı olsak da eleştiriden kaçınmayız :)) O ne demek baba dedim,sakalıyla şu ileride der,başka birine sorarsın o da diğer tarafta der dedi.
Biz yine de sorduk,Cemo uzakta dediler.İstanbul'un uzağıyla Konya'nın ki çok farklı tabii.Ben eve gitmek için her gün 1,5 saat yol gidiyorum.Konya'da ki uzaklıktan ne olur ki :)) Bizde çok uzak sandık tabii,buralarda etli ekmek yapan bir yer var mı dedik.Güzel yapan yok dediler.O zaman biz de Cemo'yu aramaya karar verdik.Birkaç kişiye sorduk ama dünya'dan haberleri yoktu.Ya Konya halkının yaşadıkları şehirden haberleri yok, ya da merkezde herkes turist.Neyse ki bir iki kişinin söylediklerini birleştirerek tramvaya binip çook uzak olduğu söylenen 10 dk uzaklığındaki Cemo'ya geldik.Gitmek isterseniz hemen tarif edeyim,merkezden tramvaya binin,Kule Site'den önceki durakta inin karşıya geçin.Orada birilerine sorun :))
Artık yorgunluk ve açlıktan mı,yoksa gerçekten güzel yaptıklarından mı bilmiyorum ama etli ekmeklerimizi yuvarladık gitti.üstüne bir de çay keyfi yaptık.Hızımızı alamayıp sacarası tatlı yedik.Fazla tok olduğumuzdan üçümüz bir tatlı yedik.Çok değişik gelmedi bana yinede denemeye değer.Biraz dinlendikten sonra minibüse binip Konya'nın mesire yeri olan Meram'a gittik.




Meram içindeki Tavus baba Türbesine çıktık.Türbe kapalı,bahçesinde dua edilebiliyor.




Tavus Baba;Bir gün şimdi türbenin bulunduğu yere hint diyarından çok güzel bir kadın gelip yerleşir.Küçük kulübesinde rebab çalar.Sesi güzeldir.Mevleviler’i büyülemiştir.Kimseler yüzünü göremez.Rebabının eşsiz sesiyle tepenin eteklerinde sema edilir. Günün birinde birden ses kesilince herkes tepeye koşar.Kulübede kırık bir rebabab ve bir yığın tavus tüyünden başka bir şey yoktur.Tüyler toplanır,buraya bir türbe yapılır.Adına da Tavus Baba türbesi denir.Yörede incelemeler yapan Gotdolevski'ye göre Bektaşiler bu yabancı kadına ölümünden sonra Baba sanını vermiştir.Bu yüzden Tavus Baba diye anılır.


Meram'da hediyelik birkaç parça aldıktan sonra merkeze geri döndük.Merkezde de biraz dolşatıktan sonra otelimize geldik,biraz dinlendikten sonra Mevlana Kültür Merkezi'ne gitmek üzere yola çıktık.Merkeze çok yakın bir yerde kültür merkezi.Her cumartesi sema gösterisi yapılıyormuş.Biraz geç kaldığımız için (yolu baya uzatmışız) yer bulamadık,arkalardan boş bulduğumuz yere kafamızı uzatarak izlemeye çalıştık.Neyse ki bir süre sonra salon boşalmaya başladı,biz de önlere geçtik.


Sema töreni burada çok güzel açıklanmış.













Gösteriyi izleyip huşu içerisinde otelimize döndük.Derin bir uyku çektikten sonra kahvaltımızı yapıp,bu sefer yakın yerleri dolaşmak üzere yola çıktık.İlk Mevlana Türbesi ve Müzesine gittik.Hz.Mevlana ve çocukların türbelerini ziyaret ettik.Fotoğraf çekmek yasak olduğu için çekemedik.Mevlana'nın giydiği giysiler,zikir tesbihi
Kur'an-ı Kerimler,Mesnevi örnekleri ve Peygamber Efendimizin Sakal-ı Şerif'i bulunuyor.İnsanın içi huzurla doluyor.Türbenin dışında Mevlevi mutfağı ve yine türbeler var.






Mevlana'dan Şems'in türbesine doğru yol aldık.Elif Şafak'ın kitabından öğrendiğimiz haliyle Şems bir kuyuya atılıyor.Bu şekilde öldüğü düşünülüyor,bu sadece bir rivayet çünkü Şems'in ne ölüsü ne diriside bulunamıyor.
Bu kuyunun üstü kapatılarak mezar ve mezarın içinde bulunduğu bir camii yapılmış.





Daha sonra tekrar merkeze gelip Alaaddin Tepesine gittik.Burada çay bahçeleri var.



Biraz dinlendikten sonra alışveriş yapmak üzere Kadınlar Pazarı'na gittik.Eskiden burada kadınlar satıcıymış şimdi erkek egemenliğine geçmiş.Buradan peynir,zeytin,yoğurt aldıktan sonra merkeze Konya'dan anılar almaya gittik.Genelde aynı şeyleri satıyorlar.Çok istediğim semazenli kolyemi sonunda aldım.İstanbul'da hiç bir yerde görmemiştim.Çok mutlu oldum,hiç çıkarmıyorum kolyemi.Birkaç anı daha aldıktan sonra dönüş yolu için otobüse bindik.Ama burada bizi bir sürpriz bekliyordu.Bu sefer televizyonumuz vardı.Canım sıkılmadan sabaha İstanbul'daydık.Sabah saatlerinde geldiğimiz için eve gidip dinlenmeye vaktimiz olmadı.Direkt işlere uçtuk.Uykusuzlukla geçen bir günden sonra eve kendimi zor attım.Gez Dünya'yı Gör Konya'yı.

28 Nisan 2010 Çarşamba

Ne Dersin Azizim

Bu sene Devlet Tiyatroları'nın tüm oyunlarını izlemeye adadım kendimi sanırım.Profesyonel'e Konya gezisinden dolayı gidememiştim,çok güzel bir oyunmuş.Zaten oyun hiiççç önemli değil.Yetkin Dikinciler sahnede sadece dursa bile öylece izlenir.Allah neler yaratıyor deyip oyunumuza geçiyorum.

Birkaç arkadaşımın kanına girerek baya önceden oyuna biletleri aldım.Aziz Nesin'in oyunu olduğu için iyi bir oyun olduğunu düşünerek bütün kızlar toplanıp gittik.Yine kalabalıktı tiyatro.Arkadaşım çok şaşırdı bu sanat aşkına.Alışırsın deyip geçiştirdim :)

Sonunda oyun başladı,oyunun başı çok bilindik bir Hababam Sınıfı esprisiyle başladı.Bu espri Rıfat Ilgaz'ın mı Aziz Nesin'in mi bilemedim.Ama Hababam Sınıfı'ndan alışık olduğumuz için gülemedim maalesef.Oyuna gitsenizde pek gülmeyeceğiniz için espriyi anlayatım.Hani okula müfettiş gelir ama soracağı sorular bellidir.İstanbul'u kim fethetti,Süleymaniye Camii'ni kim yaptı gibi sorular sorar.Öğrencilerde sırasıyla cevapları ezberler.Müfettiş gelir Şaban'ı kaldırır sorar.Şaban şaşırır,derken müfettişde azıcık kafayı oynatır,delirerek sınıftan çıkar.İşte bu espriye filmde çok güleriz ama ben oyunda sadece zoraki bir tebessümle kaldım.Oyunun sonrasının da pek komik olduğunu söyleyemeyeceğim.Yalnız salonun bir kısmı kahkaha krizine girdi,bir kısmı gayet sakindi.Demek ki her esprinin bir kitlesi oluyor veya bazıları kendini gülmeye ayarlayınca ne olsa gülüyor.Ve utanarak söylüyorum ki uyku moduna geçtiğim anlar oldu :) Arkadaşım benim o halime oyundan daha fazla güldü.Bir de erkek oyuncuların çorap renkleri mor,kırmızı,yeşil gibi canlı renklerdi.İlk başta birini farkettim,meğerse hepsi canlı renkleri tercih etmiş.Oyuna renk katmak istemişler sanırım.

Oyunculuklar gayet iyiydi,çok başarılı buldum.Ama oyun için maalesef sıkıcı diyeceğim.Belki de Aziz Nesin'in nükteli hikayelerini daha önce çok yerlerde gördüğüm içindir.Eğer bu esprilerle ilk defa karşılaşıyor olsaydım çok daha keyifli olurdu.
Önyargılı olmayın izleyin ve görün.Belki kahkaha kısmından olursunuz.Oyun 3 saat sürüyor,bilginiz olsun.



Ne Dersin Azizim?




Günlük yaşamımıza, bugünden düne Aziz Nesin’ in buruk mizahı ve eleştirisiyle bir bakış atan oyunu Yücel Erten sahneye koyuyor. Nesin’ in Kütüphaneler dolduran geniş külliyatından, hiç eskimeyen taşlamalar ve öyküler, müzik ve dansla bir arada sunuluyor.

Yazan: Aziz Nesin
Uyarlama ve Reji: Yücel Erten
Dekor Tasarımı: Nurettin Özkönü
Kostüm Tasarımı: Mihriban Oran
Işık Tasarımı: Yakup Çartık
Müzik: Sabri Tuluğ Tırpan
Dans Düzeni: Salima Sökmen
Dramaturg: Selen Korad Birkiye
Yönetmen Yrd.: Sündüz Haşar


Oyuncular:
Atsız Karaduman
Ali İpin
Hakan Vanlı
Burak Şentürk
Mahmut Gökgöz
Hülya Çelik
Ozan Uçar
Aylin Uzunlar

26 Nisan 2010 Pazartesi

Otobüs yolculuklarını çok severim.Nereye gittiğim hiç önemli değildir,sırt çantam,şarkılarım,kitabım ve ben.Cama yaslanmış bir kafa,içinden düşünceler,hayaller,umutlar,kırgınlılar geçen bir çift göz.
Yolculukları severim,mutlu eder beni ama bir tarafım hep hüzünlüdür.Hep dokunsan ağlayacak havasındayımdır.İnsanın kendiyle başbaşa kaldığı nadir yerlerden galiba yolculuklar.
Yanınızdaki arkadaşınızla muhabbet canlı bir tempoda ilerler,gittikçe yavaşlar ve biter.İşte o bitme noktasında iç sesle sohbet başlar.İnsanın kendiyle başbaşa kaldığı o anlar hep hüzünlüdür benim için.Hani ağlak bir şarkı dinlesem hemen ağlarım oracıkta.Tüm hayatım bir film şeridi gibi geçer gözümün önünden,ölüme ramak kalan anlar için söylenen bu cümle,bana hala hayatta olduğumu gösterir.Filmim devam etmektedir,ister acıklı ister eğlenceli.Şerit akıyorsa,ben yaşıyorum demektir.
Bu seyahatten şunu anladım,kendini başkalarına anlatmak için çabalamayacaksın,nasıl olsa kişi istediği gibi anlıyor,algılıyor.O zaman kelime sarfiyatına gerek yok.Bırak nasıl isterse öyle bilsin.
Hayatı dingin yaşamak lazım,ısrarcı,inatçı olmadan.İspatlamaya çalışmadan,akışına bırakarak yaşamalı.Ne kadar kendini savunursan o kadar kaptırıyorsun kendini galiba.Akışına bırakmak en sade çözüm sanırım.

23 Nisan 2010 Cuma

Düğmeli İnsanlar

Dünkü Aşk-ı Memnu'da Bihter sinir krizi geçirince annesiyle bir anlaşma yaptılar.Annesi tamam şimdi eski Bihter ol dedi  ve o an Bihter düğmesine bastı,kalabalığın içine eski haliyle geri döndü.Depresif,kırılgan Bihter gitmiş,yerine kendinden emin,meydan okuyan Bihter gelmişti.Herhalde düğmesi var bunun diye düşünüyor insan.Düğmeye bastın mı acıyı,kederi,üzüntüyü unutup maskeni takıp,cansız manken moduna geçiyorsun.Hayır bu türler sadece dizilerde yok,yanıbaşımızda olanları da var.Benim etrafımda da var böyleleri.Hayran mı kalsam,acısam mı,sarılsam mı karar veremiyorum.Benim gibi en ufak ruh değişikliğini bile mimikleriyle apaçık ortaya koyan birisi için bazı durumlarda özenti yaratıyor bu düğmeli insanlar.Bazen benimde düğmem olsan,kızınca kızmamış gibi olsam,en acılı durumlarda bile iş akışıma zarar gelmese diyorum.Ama bazen de ben bir insanım,duygularım,kalbim var diyorum.İnsan üzüntüsünü ta en dibine gömerek nasıl birşey yokmuş gibi davranabilir ki? Öylesinin ruh sağlığından şüpheleniyorum bazen.
Bir de kendileriyle övünüyorlar,düğmesi olmayanlara kızıyorlar.Efendim insan dertlerini işe yansıtmamalıymış,benimde bir sürü derdim var burada yokmuş gibi davranıyorum.Eve gidince maskemi takıyorum mutluymuşum gibi yapıyorum.Yok artık daha neler,hem düğmeli hem maskeli :)

Onu bunu bilmem de,düğmem olsun isterdim ama daha farklı çalışsın isterdim.Mesela biri canını sıktı,bas düğmene hemen unut o olayı,hayatına devam et.Ne hoş olurdu,gereksiz düşünmekten,can sıkıntısından korunmuş olurdum.Ama yok düğmem,ne yapayım böyle idare etmeye çalışacağım.

21 Nisan 2010 Çarşamba

Arkadaşımın aşkısın...


Eskiden izlediğim, bir süre önce benim için finali yapılan dizilerde ordan burdan duyduğum kadarıyla arkadaşımın aşkı benimde aşkımdır sendromu başlamış.Bu durum insanlığın varoluşuna kadar uzanıyordur sanırım.Evet bazen sıradan insanların hayatında da böyle şeyler olabiliyor.Arkadaşının aşkına aşık olanlar utanıp sıkılıp bir köşede sinip kalıyor daha doğrusu sinip kalıyordu.Galiba şimdilerde dizilerinde etkisiyle bu durum normalleşmeye başlayacak.Zaten değil mi ki bu diziler bize herşeyi normalmiş gibi gösteren.Önce izlerken tü kaka aman ne ayıp diyoruz sonra izleye izleye normal karşılamaya başlıyoruz.Ve hatta bunları yaşıyoruz.Bir ara tv'de bir program izlemiştim.Amerika yapacağı savaş vb.olaylar için önce kamuoyunu bu duruma alıştırırmış.Bu alıştırma evresi de filmlerden geçiyormuş.Konuyla ilgli sinema filmi çekilerek toplum bu duruma yavaş yavaş alıştırılıyormuş.Sonrasını varın siz düşünün.

İşte şu an bizim toplumuzda da arkadaşımın aşkı benimde aşkımdır sinema filmi çekiliyor.Önce Kavak Yellerinde gördük bu durumu,önce aman ne ayıp dedik sonra Efe'yle Aslı'yı ne kadar yakıştırdık birbirine.Şimdilerde Melekler Korusun'da Özgür'le Barış arasında böyle birşey varmış.Ve Kapalıçarşı'da senaryo çıkmazına girerek bu akıma kapılmış.Cemal'le evlenen Diyar'a, Cemal'in en yakın arkadaşı Arda aşık olmuş,Cemal'in ölmüş olması bence hiçbirşeyi değiştirmez.Hele Unutulmaz dizisine hiç girmeyeceğim.O dizinin senaristleri kopyala yapıştırdan başka şey yapmıyor bence.Şimdiye kadar izlemiş olduğunuz tüm Türk filmlerinden bir parça bulabilirsiniz.Zaten dizi sadece o parçalarda oluşuyor,yeni eklenen bir tek söz bile yok.

Şimdi düşünün tv'de ne görse iyi kötü demeden kopyalayan gençlerimiz bu dizileri bol miktarda izleyince neler olacak.Çoktan arkadaşının sevgilisini ayartmaya çalışmalar başlamıştır bile.Yakın zamanda bunuda normal davranış kadromuza alacağız.Bu dizilerle neler normalleşmedi ki hayatımızda,hayırlar olsun bakalım.

15 Nisan 2010 Perşembe

O kadar sinirliydim ki dişlerimi sıkabilirdim.Başımın üstüne bir ağrı çöktü,içimin kuruyup yavaş yavaş öldüğümü düşündüm.Bunların sebebi servis şoförüyle tartışma,aslında tartışma bile diyemem.Ama nasıl gerildim anlatamam.Sabah olmasına rağmen hala stres yüklüyüm.Biraz düşününce galiba sebebini buldum.Tartışma,laf dolaşı esnasında insanların hakkımdaki düşüncelerini kafaya takmıştım.Acaba ne düşündüler benim için,yıllarca sessiz sedasız gidip gelmiş,kulaklığından başka kimseyla muhattap olmamış bu kıza neler olmuştu böyle
Açıklayayım hemen, kuyruğuma bastılar ve her canı acıyan gibi sesimi çıkarmaya başladım.Aslında benim için belkide ne cazgır diye düşünenler,kuyruk acısı çektiklerinde daha beter olabiliyorlar.

İnsan ilişkilerimi rayına oturtamadım bir türlü,en iyi ilişki biçimi nabza göre şerbet vermek galiba.Bazıları bunu o kadar ustalıkla yapıyor ki ağzım açık kalıyor.Ama böylesi çok sahte değil mi? Sırf iyi geçinen biri olmak için herkese eyvallah demek ! Benim için ani tepki vermemek,hemen parlamamak gayet iyi olurdu.Kendimce bir karar aldım ve bir hafta boyunca suskun kalacağım.Ne olursa olsun,haksızlık bile yapılsa sesimi çıkarmayacağım.Kendimi ehlileştirme programım başlamış bulunuyor dostlar.Bakalım bir adım yol alabilecek miyim?