28 Temmuz 2009 Salı

Rüzgar...


Camı sonuna kadar açtım,içeriye güneş giriyor,ekranıma yansıyor güneş ışığı, gözüm görmüyor ama hiç önemli değil.Masamdaki evraklar rüzgardan oraya buraya uçuşuyor,peşlerinden koşuyorum ama inan hiç önemli değil.Ben rüzgarı tenimde,içimde hissediyorum.Her esiş beni kendime getiriyor.

Belkide sonbaharın en sevdiğim mevsim olması rüzgardandır,belki de bir sonbahar akşamı doğmamdandır.

Belki de bu kadar çabuk gitmen seninde rüzgarı sevmendendir.

27 Temmuz 2009 Pazartesi

Acı

Acı çektiğini görmekten zevk alıyorum.Hala beni sevdiğini bilmek ama sana yüz çevirmek büyük bir haz veriyor bana.Karşımda kıvranman,sevgi dilenmen iştahımı kabartıyor.Daha fazla acı çekmeni istiyorum.Geceleri ismimi haykırarak uyanmanı istiyorum,uykunun en can alıcı noktasında.Kara sevda çekmeni istiyorum.Berduş olmanı istiyorum,bana benzeyen her kadını ben sanmanı istiyorum,onların arkasından koşmanı dokununca sana baktıklarında ben olmadığını anlamanı istiyorum.Daha fazla acı çekmeni istiyorum.Belki o zaman acım hafifler,hayal kırıklarımın ucu alınır belki de.Belki hayata tutunmam,toparlanmam daha kolay olur.Hayallerimi sudan sebeplerle yıktığın için,küçük dünyamı zindana çevirdiğin için,zayıflığın için,rayından çıkarıp uçuruma süreklediğin için daha fazla acı çekmelisin.Kuru acı,saf acı,hatta ağlayamadığın bir acı olmalı bu.Orgazm için çırpınan,rahatlamaya çalışan ama başaramayan biri gibi,acıdan kıvranmalı ama ağlayamamalısın,içinde kalmalı gözyaşları.

Moda Takipçisi

Bu sıcak temmuz gününde hangi zekaya sahip bir kadın ip askılı tiril tiril bir elbisenin altına bot giyer.Sütyeni bile fazla görmüşken,bot giymek ne dahice bir fikir.Moda takipçileri sınır tanımıyor.Şimdi çarşaflı,türbanlı kadınlara belki bı sıcaktada bunlar giyilirmi hiç diye bakıyorlar ama moda bu hiç belli olmaz belki seneye belki daha da yakın zamanda moda oluverir siyah çarşaflar.
Moda insana yakışandır diye demiş akıllı insancıklar.Benim takipçiliğimde bu laftan ibarettir.Bu güzel havalarda kışın kapalı ayakkabılarla yeterince eziyet çeken ayaklarımızı özgürce güneşe salmak varken neden bot giyelim ki.Tabii kime ne diyorum ki ben,plaja giderken takıp takıştırıp,makyaj yapan bir kadın pek tabiiki de yaz sıcağında bot da giyer,kürk de giyer.

22 Temmuz 2009 Çarşamba

Masabaşı


İnsanız ve yetinmeyi bilmiyoruz.Ruhumuz sürekli değişiklik peşinde.Uzun zaman önce kitapevinde çalışırken sıkıldım artık insanlarla uğraşmaktan,masabaşı iş istiyorum demiştim.Ve nitekimde şu an masabaşında çalışıyorum.Aslında masabaşında demirbaş oldum,buraya çakıldım,mıhlandım,sabitlendim,japonla yapıştırıldım demek daha doğru olur.,7 senedir aynı masada aynı manzarasızlıkla çalışıyorum.Arada tuvalete gitmek ve yemek için kalkıyorum masadan o kadar.Günde 10 saat aynı masa,aynı ekran,aynı manzarasızlık,aynı insanlar,aynı sorunlar,aynı tepkiler,aynı tartışmalar.Ve masabaşında çalışmak istemiyorum artık.Ama dışarı çıkabileceğim bir işte çalışssam bu sıcakta o da çekilmezki,en azından içeride klima var.Kışın soğuk olur,nazenin bedenim üşür,hasta olurum,içerde klima var.

İşten çıkıp evde otursam diyorum bu seferde evde canım sıkılır,temizlik,yemek,ev işleri,kadın programları onlarda sıkar biryerden sonra.


Sonuç olarak ; masamı seviyorum :) Keşke biraz da manzarası olsa :(

21 Temmuz 2009 Salı

Herneyse

Ve ben artık seninle yapamıyorum
Bir tanem elimde değiL
İstesem de yapamıyorum
Ve seni aramak gelmiyor içimden
Sarılsan da yalvarsan da yapamıyorum
inanamiyorum bu hale nasıl düştük bilemiyorum
Sen de mi bende mi
Her neyse, her kimdeyse neyse Bilemiyorum
Ve ben artık seninle yapamıyorum
Bir tanem bırak beni
istesem de istesem de yapamıyorum
Ve seni aramak gelmiyor içimden
Aşk sözlerin batıyor Eskisi gibi değil
Sarılsan da yalvarsan da yapamıyorum
inanamiyorum bu hale nasıl düştük bilemiyorum
Sende mi bende mi Her neyse, her kimdeyse neyse
Bilemiyorum
Her neyse


Zor bir itiraf,insan kendine bile itiraf edemezken ona bunları söyleyebilmek ne kadar ağır.Sevmeye çabalayan,sevmek için çırpınan bir yüreğin gerçeği kabullenişi.
Bazen kanmak,kandırılmak daha kolay geliyor.Böyle bir şarkı kulağına çalınır ve herşey darmadağın olur.Adeta kalbin dile gelmiş sana gerçekleri haykırmaktadır.Artık iki seçeneğin vardır,kulağına çalınan sesi duymamazlıktan gelmek ya da kalbinin itirafını aklınla onaylayıp diline söyletmek.

Hayat bize oyun oynuyor olabilir mi?

Birkaç gündür tesadüf olsa gerek bu şarkıyı duyuyorum hep.Tesadüf diye birşey yoktur derler ya bazıları belkide tesadüf değildir,yeniden başla diyordur hayat bana.İlahi mesaj bu şarkıyla geliyor belkide.Bu şarkıda iyimserlik var,umut var aynı zamanda.Hüzün ve umut bir araya geçmiş.Sil baştan başlama cesareti veriyor insana,dibe batmışken silkinip çıkabilirsin,hayat devam ediyor,yeniden başla herşeye diyor.

Hayat bize oyun oynuyor olabilirmi?

Yazımı şemsin kuralıyla bitiriyorum "Hakk'ın karşına çıkardığı değişimlere direnmek yerine,teslim ol.Bırak hayat sana rağmen değil seninle beraber aksın.Düzenim bozulur,hayatımın altı üstüne gelir diye endişe etme.Nereden biliyorsun hayatın altının üstünden daha iyi olmayacağını...

Sil baştan başlamak gerek bazen
Hayatı sıfırlamak
Sil baştan sevmek gerek bazen
Her şeyi unutmak

20 Temmuz 2009 Pazartesi

Dost sendromu


Sabah, yeni aldığım eteğimi giymeye karar verdim.Bir iki gömlek denemesinden sonra vaktim kalmadığı için elime geçen ütülü bir gömleği giydim ve apartopar evden çıktım.Servisten indim ve sabah yürüyüşüme başladım.Sabahları yaklaşık 20 dakika yürüyorum.Çok iyi geliyor,uykum açılıyor,dış dünyayla bağlantıya geçiyorum,yaşadığımı hissediyorum.Günde 10 saat dört duvar arasında çalışan,eve servisle gidip gelen birisi için yürüyüş yapmak hayata karışmak gibi oluyor.

Pazartesine hazır sayılırdım.İlk zamanlar pazartesi sendromunu tanımazdım,mutlu mesut çalışır,haftanın hiçbirgününü birbirinden ayırmazdım.Sonra içinde bulunduğum ruh halinden olmalı sendromu yakından tanıdım,iliklerimde hissettim.O zaman her sabah benim için pazartesi sabahıydı.Afyonum patlayana kadar yanıma yaklaşılmazdı.Sonra hayatıma giren bir insanın etkisiylede daha yumuşak olmaya başladım.O insanın tüm olumsuzluklarına rağmen sendromu başımdan defetmiştim.Belkide sayesinde o kadar sendromdaydım ki pazartesine fırsat kalmıyordu.Artık olumsuzluklarda sendromda yok hayatımda.Yine haftanın hiçbirgününü birbirinden ayırmıyorum.Cumartesini ayrı tutuyorum ama...


Geçen hafta arkadaşlarıma dost bildiklerime kırgınlığım iyice su üstüne çıkmıştı,bende sessiz feryadımı kişisel iletimle seslendirdim.Derdinizi gezdiğiniz insanlara anlatın yazdım.Bugün tepki yerini buldu ve dost bildiğimle konuşmaya başladık.Konuştukça daha doğrusu yazdıkça benden daha dertli olduğu çıktı ortaya.Keşke yazmasaydım bile dedim.Meğerse herkes birbirine kırgınmış,herkesin eteğindeki taşlar dağ olmuşta kimsenin haberi yok.Sonuç ne mi oldu,hiçbirşey tabiki.Anladım ki dostum yok,arkadaşlarım var vakit geçirdiğim.Haklarını yiyemem derdimi dinlerler ama o kadar.Gerçekten ihtiyacım varken yanımda göremedim hiçbirini.En güzeli kimseyi en iyi arkadaş,dost görmemek.Derdimi anlatmam,derdini dinlemem.Arada görüşür kakara kikiri yaparız o kadar.Kınamayın sakın beni,arkadaşı için iki eli kanda olsa koşan biriyim ama hak edene...